11, 12. (a) Jakie dalsze proroctwa Sofoniasza spełniły się na ostatku? (b) W jaki sposób namaszczony ostatek daje posłuch wezwaniu: „Niech nie opadają twoje ręce!”?

¹¹ Wierny ostatek raduje się, że w roku 1919 został wyzwolony z duchowej niewoli Babilonu Wielkiego, ogólnoświatowego imperium religii fałszywej. Spełniła się wówczas zapowiedź Sofoniasza: „Wesel się, córko Syjonu, wykrzykuj głośno, Izraelu! Raduj się i wykrzykuj radośnie z całego serca, córko jeruzalemska! Pan oddalił twoich przeciwników, odpędził twoich nieprzyjaciół. Pan, król Izraela, jest pośród ciebie, już nie doznasz nieszczęścia. W owym dniu powiedzą do Jeruzalemu: Nie bój się, Syjonie! Niech nie opadają twoje ręce! Pan, twój Bóg, jest pośród ciebie, Mocarz, On zbawi!” (Sofoniasza 3:14-17).

¹² Członkowie namaszczonego ostatka mają mnóstwo przekonujących dowodów, że Jehowa jest pośród nich, toteż dalej nieustraszenie spełniają zadanie zlecone im przez Boga. Obwieszczają dobrą nowinę o Królestwie i ogłaszają wyroki Jehowy przeciw chrześcijaństwu, przeciw pozostałej części Babilonu Wielkiego, a także przeciw całemu niegodziwemu systemowi rzeczy, podległemu Szatanowi. Od roku 1919 mimo licznych trudności przez dziesiątki lat dawali posłuch poleceniu Bożemu: „Nie bój się, Syjonie! Niech nie opadają twoje ręce!” Nie opuszczają rąk, wręcz przeciwnie — rozpowszechniają miliardy traktatów, czasopism, książek i broszur, zwiastujących Królestwo Jehowy. Stanowią krzepiący wiarę wzór dla drugich owiec, które od roku 1935 gromadzą się u ich boku.

Jednakże Jehowa pokrzepia swój wierny lud słowami proroctwa Sofoniasza: „Niech nie opadają twoje ręce! Pan, twój Bóg, jest pośród ciebie, Mocarz, On zbawi! Będzie się radował z ciebie niezwykłą radością, odnowi swoją miłość. Będzie się weselił z ciebie” (Sofoniasza 3:16, 17).

17. Za czyim wspaniałym przykładem powinny iść osoby, które dopiero od niedawna należą do drugich owiec, i jak mogą to robić?

¹⁷ Nowożytne dzieje ludu Jehowy dowodzą, że ostatek wraz ze starszymi wiekiem drugimi owcami dokonał w obecnych dniach końca ogromnego dzieła zgromadzania. Wszyscy ci wierni chrześcijanie przez dziesiątki lat okazywali wytrwałość. Nie pozwolili, by zniechęciła ich obojętność powszechna w chrześcijaństwie. Oby więc brak zainteresowania sprawami duchowymi, szerzący się dzisiaj w wielu krajach, nie gasił też zapału tych, którzy dopiero od niedawna należą do drugich owiec. Niech nie dopuszczą do tego, żeby ‛opadły ich ręce’. Niech przy każdej sposobności proponują bliźnim Strażnicę, Przebudźcie się! oraz inne wspaniałe publikacje przeznaczone do pomagania ludziom przypominającym owce w poznawaniu prawdy o dniu Jehowy oraz o przyszłych błogosławieństwach.

18, 19. (a) Jakie zachęty do wytrwania znajdujemy w Ewangelii według Mateusza 24:13 oraz w Księdze Izajasza 35:3, 4? (b) Jakich zaznamy błogosławieństw, jeśli zjednoczeni podążamy naprzód w służbie dla Jehowy?

¹⁸ Jezus oświadczył: „Kto wytrwa do końca, ten zostanie wybawiony” (Mateusza 24:13). Skoro więc wyczekujemy wielkiego dnia Jehowy, nie możemy mieć „opadłych rąk” ani „omdlałych kolan”! (Izajasza 35:3, 4). Mówiąc o Jehowie, Sofoniasz zapewnia nas w swym proroctwie: „Mocarz, On zbawi!” (Sofoniasza 3:17). Jehowa rzeczywiście wybawi „wielką rzeszę” podczas końcowej fazy „wielkiego ucisku”, gdy poleci swemu Synowi rozgromić narody, które ‛wynoszą się ponad’ Jego lud (Objawienie 7:9, 14; Sofoniasza 2:10, 11; Psalm 2:7-9).