Siew będzie spokojny [„oto nasienie pokoju”, KUL], krzew winny wyda swój owoc, ziemia wyda swój plon, niebiosa udzielą swej rosy. Wszystko to dam resztce tego ludu w dziedziczne posiadanie.

(Zachariasza 8:11-13). Jeżeli Izraelici podejmą zdecydowane działanie, będzie im się powodziło.

7. (a) Jakie zachwycające zmiany przeżywał lud Jehowy również w roku służbowym 1995? (b) Jakie kraje podane w sprawozdaniu rocznym wyróżniają się pod względem liczby głosicieli, pionierów oraz średniej godzin?

⁷ A co powiedzieć o naszych czasach? Otóż przed rokiem 1919 sługom Jehowy trochę brakowało gorliwości. Podczas pierwszej wojny światowej nie zachowywali całkowicie neutralnej postawy i bardziej byli skłonni naśladować człowieka niż swego Króla, Jezusa Chrystusa. Wskutek ataków z zewnątrz i od wewnątrz niektórzy popadli w zniechęcenie. Niemniej w roku 1919 Jehowa pomógł im wzmocnić ręce (Zachariasza 4:6). Obdarzył ich pokojem, dzięki czemu zaczęło im się dobrze wieść. Świadczą o tym sprawozdania z ostatnich 75 lat — także z roku służbowego 1995. Świadkowie Jehowy jako społeczność wystrzegają się nacjonalizmu, dumy plemiennej, uprzedzeń oraz wszelkich zarzewi nienawiści (1 Jana 3:14-18). Służą Jehowie w Jego duchowej świątyni ze szczerą gorliwością (Hebrajczyków 13:15; Objawienie 7:15). W samym tylko ubiegłym roku na rozmowy z innymi o swym niebiańskim Ojcu poświęcili przeszło miliard godzin! Co miesiąc prowadzili 4 865 060 studiów biblijnych, a przeciętnie 663 521 osób pełniło służbę pionierską. Kiedy kaznodzieje chrześcijaństwa chcą podać przykład ludzi oddających cześć Bogu z prawdziwym entuzjazmem, czasami wskazują na Świadków Jehowy.

8. Jak każdy chrześcijanin odnosi pożytek z „nasienia pokoju”?

⁸ Ponieważ słudzy Jehowy pałają gorliwością, On obdarza ich „nasieniem pokoju”. Kto je pielęgnuje, dostrzega, że w jego sercu oraz w życiu zaczyna gościć pokój. Każdy przejawiający wiarę chrześcijanin, który zabiega o pokój z Jehową i ze współwyznawcami, cieszy się prawdą oraz pokojem, jakich zaznaje cały lud noszący imię Jehowy (1 Piotra 3:11; porównaj Jakuba 3:18). Czyż to nie cudowne?