Najpierw mówi: „Z Królestwem Niebios jest jak ze skarbem ukrytym w polu, który ktoś znalazł i ponownie ukrył. Potem uradowany poszedł i sprzedał wszystko, co miał, i kupił to pole” (Mateusza 13:44).

W obu przykładach Jezus podkreśla gotowość do poświęceń na rzecz tego, co ma prawdziwą wartość.

Również człowiek, który znalazł skarb ukryty w polu, „sprzedał wszystko”, żeby go kupić. Obaj mężczyźni mieli możliwość nabyć coś wartościowego — coś, o co trzeba się postarać i co trzeba cenić jak skarb. Takie działanie można przyrównać do wyrzeczeń, na które trzeba się zdobyć, żeby zaspokajać swoje potrzeby duchowe (Mateusza 5:3). Niektórzy słuchacze Jezusa już pokazali, że są gotowi na niemałe wysiłki, by zaspokoić swoje potrzeby duchowe i stać się jego naśladowcami (Mateusza 4:19, 20; 19:27).