12. Syn arcykapłana Jehojady. Po śmierci Jehojady król Jehoasz odwrócił się od prawdziwego wielbienia i zamiast proroków Jehowy słuchał złych doradców. Jego kuzyn Zachariasz (2Kn 22:11) stanowczo ostrzegł swych rodaków przed skutkami takiego postępowania, ci jednak nie okazali skruchy, lecz go ukamienowali na dziedzińcu świątyni. Umierając, Zachariasz powiedział: „Niech Jehowa w to wejrzy i zażąda tego z powrotem”. Ta prorocza prośba została wysłuchana, gdy Syria spustoszyła Judę, a Jehoasz zginął zamordowany przez dwóch swoich sług „za krew synów kapłana Jehojady”. Według Septuaginty i Wulgaty chodziło o pomstę za krew „syna” Jehojady. Jednakże w tekście masoreckim i w syryjskiej Peszitcie powiedziano „synowie”, przy czym liczba mnoga może tu wskazywać na dostojność i rangę kapłana i proroka Zachariasza, syna Jehojady (2Kn 24:17-22, 25).

Najprawdopodobniej właśnie Zachariasza, syna Jehojady, miał na myśli Jezus, gdy prorokował, iż „od tego pokolenia [Żydów żyjących podczas ziemskiej służby Jezusa]” będzie zażądana „krew wszystkich proroków, przelana od założenia świata — od krwi Abla aż do krwi Zachariasza, którego zabito między ołtarzem a domem” (Łk 11:50, 51). W obu wypadkach zgadza się miejsce zbrodni. W I w. n.e. księgi Kronik zamykały kanon Pism Hebrajskich. A zatem słowa Jezusa ‛od Abla do Zachariasza’ były odpowiednikiem dzisiejszego powiedzenia „od Księgi Rodzaju do Objawienia”. W równoległym sprawozdaniu z Mateusza 23:35 Zachariasz jest nazwany synem Barachiasza — mogło to być inne imię Jehojady, choć nie da się wykluczyć, że między nim a Zachariaszem było jeszcze jedno pokolenie lub że chodzi o jakiegoś wcześniejszego przodka (zob. BARACHIASZ).

Ojciec tego Zachariasza miał na imię Berechiasz, niemniej wypowiedź Jezusa o „Zachariaszu — synu Barachiasza” (Mt 23:35; warto zwrócić uwagę na różnice w pisowni) odnosi się raczej do syna arcykapłana, który żył dużo wcześniej (zob. poz. 12).