Pierwsi Badacze Pisma Świętego rozumieli, że użyte w tej przypowieści sformułowanie „moi bracia” odnosi się zarówno do osób mających panować z Chrystusem w niebie, jak i do całej ludzkości, która odzyska ziemską doskonałość.

W Strażnicy z 15 października 1923 roku potwierdzono, że „Synem Człowieczym” jest Jezus. Zarazem jednak przedstawiono rozsądne argumenty biblijne przemawiające za zawężeniem grona braci Chrystusa jedynie do tych, którzy mają panować z nim w niebie. Natomiast do owiec zaliczono osoby spodziewające się żyć na ziemi pod panowaniem Królestwa Chrystusa.

Ci, których nazywa on ‛swoimi braćmi’, to namaszczeni duchem mężczyźni i kobiety mający panować z Chrystusem z nieba (Rzym. 8:16, 17).

Nie mówił też, że każdy, kogo zaliczono do owiec, musiał w sensie dosłownym nakarmić, ubrać, otoczyć opieką lub odwiedzić w więzieniu któregoś z jego braci. Wskazał raczej na postawę, jaką wobec nich przejawiają symboliczne owce. Określił je mianem „prawych”, ponieważ uznają, że Chrystus ma grupę namaszczonych braci żyjących jeszcze na ziemi, i lojalnie ich wspierają w tych krytycznych dniach ostatnich (Mat. 10:40-42; 25:40, 46; 2 Tym. 3:1-5).

10. Jak owce okazują życzliwość braciom Chrystusa?

¹⁰ Po drugie, rozważmy kontekst tej przypowieści. Wcześniej Jezus omówił znak swej obecności i zakończenia systemu rzeczy (Mat. 24:3). Wskazał, że w zakres tego znaku będzie wchodzić znamienny element — „dobra nowina o królestwie będzie głoszona po całej zamieszkanej ziemi” (Mat. 24:14). A zanim wspomniał o owcach i kozach, opowiedział przypowieść o talentach. Jak nadmieniono w poprzednim artykule, podał ją, by uzmysłowić swoim namaszczonym uczniom, swoim „braciom”, że muszą gorliwie uczestniczyć w dziele głoszenia. Tymczasem nieliczna grupa pomazańców pozostająca na ziemi podczas obecności Jezusa stoi w obliczu ogromnego wyzwania — głoszenia „wszystkim narodom” przed nadejściem końca. Z przypowieści o owcach i kozach wynika, że pomazańcy mieli otrzymać pomoc. Dlatego osoby, które zostaną zaliczone do owiec, okazują życzliwość braciom Chrystusa głównie w ten sposób, że wspierają ich w działalności kaznodziejskiej.