Co jest dla chrześcijan jedyną biblijną podstawą do rozwodu?

W Kazaniu na Górze Jezus Chrystus oznajmił: „Ponadto powiedziano: ‚Kto się rozwodzi ze swą żoną, niech jej da świadectwo rozwodu’. Ja jednak wam mówię, że każdy, kto się rozwodzi ze swą żoną — jeśli nie na podstawie rozpusty — naraża ją na cudzołóstwo, a ktokolwiek poślubia rozwiedzioną, popełnia cudzołóstwo” (Mt 5:31, 32). A gdy przy innej okazji wyjaśnił faryzeuszom, że dopuszczona przez Prawo Mojżeszowe możliwość rozwodu nie była przewidziana „od początku”, dodał jeszcze: „Mówię wam, że kto się rozwodzi ze swą żoną — jeśli nie z powodu rozpusty — i poślubia inną, popełnia cudzołóstwo” (Mt 19:8, 9). Obecnie na ogół odróżnia się „rozpustę” od „cudzołóstwa”. To pierwsze określenie przeważnie bywa odnoszone do dobrowolnych stosunków seksualnych utrzymywanych przez osoby niezamężne lub nieżonate. Cudzołóstwo zaś to dobrowolny stosunek płciowy osoby związanej węzłem małżeńskim z osobą płci odmiennej niebędącą jej pełnoprawnym partnerem. Jak jednak wykazano pod hasłem ROZPUSTA, termin „rozpusta” jest tłumaczeniem greckiego słowa porneía i oznacza wszelkie niedozwolone stosunki płciowe poza obrębem małżeństwa zawartego zgodnie z Biblią. A zatem wypowiedzi Jezusa z Mateusza 5:32 i 19:9 oznaczają, że jedynym powodem naprawdę uzasadniającym rozwód i rozwiązanie małżeństwa jest dopuszczenie się przez jednego z małżonków czynu określonego słowem porneía. Naśladowca Chrystusa może wtedy skorzystać z prawa do rozwodu i ponownie zawrzeć związek małżeński, pamiętając o zasadzie, by pobierać się „tylko w Panu” (1Ko 7:39).

Stosunki płciowe męża lub żony z osobą tej samej płci (homoseksualizm) są plugawe i odrażające. Jeśli małżonek winny takiego grzechu nie okazuje skruchy, to nie odziedziczy Królestwa Bożego. Oczywiście Pismo Święte potępia też współżycie ze zwierzętami, czyli sodomię (Kpł 18:22, 23; Rz 1:24-27; 1Ko 6:9, 10). Te plugawe czyny także są objęte terminem porneía. Warto zauważyć, że Prawo Mojżeszowe przewidywało za homoseksualizm i sodomię karę śmierci, co pozwalało niewinnemu małżonkowi zawrzeć nowe małżeństwo (Kpł 20:13, 15, 16).

Jezus Chrystus oświadczył, że „każdy, kto się wpatruje w kobietę, aby do niej zapałać namiętnością, już popełnił z nią cudzołóstwo w swym sercu” (Mt 5:28). Nie powiedział jednak, iż to, co się rozgrywa w sercu, a nie w rzeczywistości, stanowi podstawę do rozwodu. Jego słowa oznaczają po prostu, iż należy dbać o czystość serca i wystrzegać się pielęgnowania niestosownych myśli i pragnień (Flp 4:8; Jak 1:14, 15).

Żydowskie prawo rabiniczne kładło duży nacisk na wywiązywanie się z obowiązków małżeńskich i pozwalało mężowi rozwieść się z żoną, jeśli nie mogła dać mu potomstwa. Jednakże Pismo Święte nie przyznaje chrześcijanom prawa do rozwodu na takiej podstawie. Abraham nie rozwiódł się z Sarą, która przez długie lata była niepłodna, Izaak nie odprawił Rebeki, Jakub Racheli, a kapłan Zachariasz — Elżbiety (Rdz 11:30; 17:17; 25:19-26; 29:31; 30:1, 2, 22-25; Łk 1:5-7, 18, 24, 57).

Żadne wypowiedzi Pisma Świętego nie zezwalają chrześcijaninowi na rozwód z partnerem, który nie jest zdolny do współżycia płciowego, postradał zmysły lub zapadł na nieuleczalną lub odrażającą chorobę. Miłość chrześcijańska nie skłania do rozwodu, lecz do miłosiernego obchodzenia się z kimś takim (Ef 5:28-31). Biblia nie daje też chrześcijanom prawa do rozwodu na tle różnic religijnych; przeciwnie, ukazuje, że dzięki pozostaniu z niewierzącym małżonkiem można go pozyskać dla prawdziwej wiary (1Ko 7:12-16; 1Pt 3:1-7).

W Kazaniu na Górze Jezus oznajmił, że „każdy, kto się rozwodzi ze swą żoną — jeśli nie na podstawie rozpusty — naraża ją na cudzołóstwo, a ktokolwiek poślubia rozwiedzioną, popełnia cudzołóstwo” (Mt 5:32). Wskazał zatem, że jeżeli mąż rozwodzi się z żoną z innej przyczyny niż jej „rozpusta” (porneía), wystawia ją na niebezpieczeństwo popełnienia w przyszłości cudzołóstwa. Tego rodzaju rozwód nie rozwiązuje małżeństwa w dopuszczalny sposób, toteż taka kobieta nie może poślubić innego mężczyzny i z nim współżyć. Kiedy Chrystus oznajmił, że „ktokolwiek poślubia rozwiedzioną, popełnia cudzołóstwo”, mówił o kobiecie rozwiedzionej z innego powodu niż „na podstawie rozpusty” (porneía). Rozwód taki, nawet jeśli jest zgodny z prawem świeckim, nie jest zgodny z Biblią.

Jednakże sprawozdania Marka i Łukasza należy rozpatrywać w świetle nieco pełniejszej relacji Mateusza. Występuje w niej sformułowanie: „jeśli nie z powodu rozpusty” (Mt 19:9; zob. też Mt 5:32), które świadczy o tym, że słowa Jezusa przytoczone przez Marka i Łukasza odnoszą się do rozwodu przeprowadzonego z innej przyczyny niż „rozpusta” (porneía) niewiernego partnera.