3. Jeden z 12 apostołów, zwany też Tadeuszem oraz „Judasem, synem Jakuba”. W Mateusza 10:3 i w Marka 3:18 apostołowie Jakub, syn Alfeusza, i Tadeusz są wymienieni obok siebie. A w spisach apostołów z Łukasza 6:16 oraz Dziejów 1:13 zamiast Tadeusza występuje „Judas, syn Jakuba”, z czego by wynikało, że apostoł ten był też znany jako Judas. Imienia Tadeusz używano być może w tym celu, by nie pomylić go z innym apostołem noszącym po grecku to samo imię, a po polsku nazywanym Judaszem. W niektórych tłumaczeniach Łukasza 6:16 i Dziejów 1:13 używa się wyrażenia „Juda, brat Jakuba”, gdyż w tekście greckim nie sprecyzowano ich pokrewieństwa. W syryjskiej Peszitcie występuje jednak słowo „syn”. Dlatego w wielu współczesnych przekładach napisano „Judas [Juda], syn Jakuba” (NŚ, PE, Pop; por. BT i Bw). O samym Judasie Biblia wspomina tylko raz, w Jana 14:22. Został tam przedstawiony jako „Judas, nie Iskariot”, żeby zaznaczyć, który z apostołów o podobnym imieniu zabrał głos.

Judasz po raz pierwszy pojawia się w Ewangeliach w spisie apostołów wybranych jakiś czas po Passze 31 r. n.e., mniej więcej półtora roku po tym, jak Jezus rozpoczął swą służbę (Mk 3:19; Łk 6:16). Logicznie rzecz biorąc, zanim został powołany na apostoła, musiał już od jakiegoś czasu być uczniem Jezusa. Wielu pisarzy przedstawia Judasza wyłącznie w czarnych barwach, lecz najwyraźniej przez pewien okres cieszył się on uznaniem w oczach Boga i Jezusa, o czym świadczy samo wyznaczenie go na apostoła. Prócz tego powierzono mu pieczę nad wspólną kasą Jezusa i 12 apostołów. A zatem był nie tylko godny zaufania, ale też zdolny lub wykształcony, skoro nie poruczono tego zadania Mateuszowi, który już wcześniej miał do czynienia z liczbami i pieniędzmi (Mt 10:3; Jn 12:6). Z czasem jednak Judasz bez widomego powodu uległ całkowitej demoralizacji. Niewątpliwie właśnie dlatego umieszczono go na końcu spisu apostołów i przedstawiono jako Judasza, „który go później zdradził” i „który się stał zdrajcą” (Mt 10:4; Łk 6:16).