Szczęśliwy ten niewolnik, jeśli jego pan, gdy przyjdzie, zastanie go przy tej pracy!

W poprzednim przykładzie „panem” jest oczywiście Jezus, Syn Człowieczy. A zatem „szafarzem wiernym” są mężczyźni spośród „małej trzódki” mającej odziedziczyć Królestwo (Łukasza 12:32). Teraz Jezus wskazuje, że pewni członkowie tej grupy będą udostępniać jego sługom „odpowiednie porcje pokarmu we właściwym czasie”. Piotr i inni uczniowie, których Jezus naucza i karmi pod względem duchowym, mogą wywnioskować, że nastąpi czas, w którym Syn Człowieczy przyjdzie. Będzie wtedy obowiązywać postanowienie co do zapewniania sługom Pana pokarmu duchowego.