Ale ok. 36 r. Bóg skierował Piotra do domu poganina Korneliusza, oficera rzymskiego, a wylewając ducha świętego na niego i jego domowników, wykazał apostołowi, że odtąd również ludzie z narodów mogą być chrzczeni w wodzie (Dz 10:34, 35, 44-48).

Zwolennicy chrztu niemowląt powołują się niekiedy na to, że wraz z niektórymi ludźmi ochrzczono ich „dom” czy też „domowników” — tak było w wypadku Korneliusza, Lidii, dozorcy więziennego z Filippi, Kryspusa czy Stefanasa (Dz 10:48; 11:14; 16:15, 32-34; 18:8; 1Ko 1:16). Ich zdaniem wynika stąd, że ochrzczono także małe dzieci należące do tych rodzin. Ale domownicy Korneliusza przed chrztem wysłuchali słowa, otrzymali ducha świętego, mówili językami i wychwalali Boga, więc nie mogli być niemowlętami (Dz 10:44-46). Lidia była „czcicielką Boga”, a „Jehowa szeroko otworzył jej serce, aby zwracała uwagę na to, co mówi Paweł” (Dz 16:14). Dozorca więzienny z Filippi musiał ‛uwierzyć w Pana Jezusa’, z czego wynika, że również inni członkowie jego rodziny musieli uwierzyć, by mogli zostać ochrzczeni (Dz 16:31-34). „Kryspus, przełożony synagogi, uwierzył w Pana i tak samo uczynili wszyscy jego domownicy” (Dz 18:8). Jak widać, w powiązaniu z chrztem jest mowa o słuchaniu, uwierzeniu i wysławianiu Boga, a niemowlęta tego nie potrafią.