Ponieważ nie zastali misjonarzy, postanowili interweniować u władz miejskich. „Zawlekli Jazona i niektórych braci do władców miasta, wołając: ‚Ludzie, którzy wzburzyli zamieszkaną ziemię, są i tu obecni’” (Dzieje 17:5, 6).

Jako stolica Macedonii, Tesalonika cieszyła się niemałą autonomią. Jeden z organów władzy stanowiło tam zgromadzenie ludowe, które zajmowało się sprawami publicznymi. „Władcy miasta”b byli odpowiedzialni za utrzymanie porządku oraz przeciwdziałanie sytuacjom, które mogłyby skończyć się interwencją Rzymu i utratą przywilejów, jakimi cieszyło się miasto. Urzędnicy ci mogli więc być zaniepokojeni na wieść, że jacyś ludzie chcą zburzyć spokój w mieście.