Rzymian 5:15, 16).

Jakąż pociechę czerpiemy więc z faktu, że doskonały człowiek Jezus otworzył przed ludzkością odmienną perspektywę! Co to za perspektywa? Odpowiedź kryje się w słowach Pawła o „ludziach wszelkiego pokroju” — mieli oni zostać ‛uznani za prawych, ku życiu’ (Rzym. 5:18).

9. Jak rozumieć słowa z Rzymian 5:16, 18, według których Bóg uznaje człowieka za prawego?

⁹ Co oznaczają greckie słowa tłumaczone na „przypisanie prawości” i ‛uznanie za prawych’? Wspomniany na wstępie uczony tak wyjaśnił ich sens: „Jest to metafora, która kryje w sobie pewien aspekt prawny. Mówi ona o zmianie pozycji danej osoby w oczach Boga, a nie o zachodzącej w tej osobie wewnętrznej zmianie (...). Metafora ta ukazuje Boga jako sędziego, który podejmuje decyzję na korzyść oskarżonego postawionego przed trybunałem Bożym pod zarzutem nieprawości. Bóg go uniewinnia”.

14, 15. Jakiej nagrody spodziewają się osoby uznane przez Boga za prawe, co jednak muszą robić?

¹⁴ Pomyślmy, jakiż to cudowny dar, że Wszechmocny przebacza człowiekowi zarówno odziedziczony grzech, jak i wszelkie inne przewinienia! Nie da się zliczyć grzechów, które ludzie popełniają, zanim zostają chrześcijanami, a jednak na podstawie okupu Bóg może te winy odpuścić. Paweł napisał: „Dar związany z wieloma wykroczeniami [doprowadził] do przypisania prawości” (Rzym. 5:16). Apostołowie i inni ludzie otrzymujący ten miłosierny dar, czyli uznani za prawych, musieli dalej z wiarą wielbić prawdziwego Boga.