Paweł — ‛podwładny’ i ‛szafarz’

4. Jakie niezwykłe przywileje otrzymał Paweł?

⁴ Paweł wyróżniał się wśród pierwszych chrześcijan — i nie bez powodu. W trakcie swej działalności przemierzył tysiące kilometrów na morzu i lądzie oraz założył wiele zborów. Ponadto otrzymał od Jehowy wizje, a także dar mówienia językami (1 Koryntian 14:18; 2 Koryntian 12:1-5). Został też pobudzony przez Boga do napisania 14 listów, które obecnie stanowią część Chrześcijańskich Pism Greckich. Rzeczywiście więc można powiedzieć, że Paweł trudził się więcej niż pozostali apostołowie (1 Koryntian 15:10).

5. Jak Paweł dowiódł, że ma o sobie skromne zdanie?

⁵ Ponieważ Paweł przodował w działalności chrześcijańskiej, można by mniemać, że pragnął błyszczeć wśród innych i afiszować się swoim autorytetem. Tak jednak nie było. Paweł przejawiał skromność. Nazwał siebie „najmniejszym z apostołów” i dodał: „Nie jestem godzien zwać się apostołem, ponieważ prześladowałem zbór Boży” (1 Koryntian 15:9). Jako były prześladowca chrześcijan, Paweł nigdy nie zapomniał, że samą więzią z Bogiem — nie mówiąc już o specjalnych przywilejach służby — mógł się cieszyć jedynie dzięki niezasłużonej życzliwości (Jana 6:44; Efezjan 2:8). Dlatego nie wywyższał się z powodu niezwykłych osiągnięć w dziele (1 Koryntian 9:16).

6. Jak Paweł okazywał skromność w kontaktach z Koryntianami?

⁶ Skromność Pawła dała się zauważyć zwłaszcza w jego kontaktach z Koryntianami. Niektórzy z nich najwidoczniej byli zauroczeni Apollosem, Kefasem i Pawłem oraz innymi — w ich odczuciu — niezwykłymi nadzorcami (1 Koryntian 1:11-15). Jednakże Paweł ani nie zabiegał o chwałę u Koryntian, ani nie wyzyskiwał ich zachwytu. Gdy ich odwiedził, nie wystąpił „z niezwykłością mowy lub mądrości”. Przeciwnie, o sobie i swych współpracownikach powiedział: „Niechże człowiek ocenia nas jako podwładnych Chrystusa oraz szafarzy świętych tajemnic Bożych” (1 Koryntian 2:1-5; 4:1).a

7. Jak Paweł przejawiał skromność nawet wtedy, gdy udzielał rad?

⁷ Paweł przejawiał skromność nawet wtedy, gdy był zmuszony udzielać dobitnych rad i napomnień. Upraszając współchrześcijan, nie powoływał się na swój apostolski autorytet, lecz czynił to „przez wzgląd na przejawy współczucia Bożego” oraz „w imię miłości” (Rzymian 12:1, 2; Filemona 8, 9). Dlaczego tak postępował? Ponieważ naprawdę uważał się za ‛współpracownika’ braci, a nie za ‛pana ich wiary’ (2 Koryntian 1:24). To zapewne dzięki swej skromności stał się szczególnie drogi chrześcijanom z I wieku (Dzieje 20:36-38).