„A teraz dajemy wam znać, bracia, o niezasłużonej życzliwości Bożej, którą zostały obdarzone zbory w Macedonii, że podczas wielkiej próby wśród utrapień obfitość ich radości i skrajne ubóstwo zaowocowały obfitym bogactwem ich szczodrości. Podjęli się oni tego bowiem według swej rzeczywistej możności, a nawet poświadczę, iż ponad rzeczywistą możność, gdy sami z siebie błagali nas z usilnym naleganiem o przywilej życzliwego dawania i o udział w usłudze przeznaczonej dla świętych.

(2 Koryntian 8:1-7).

Przykładna ofiarność Macedończyków dała tym chrześcijanom wiele do myślenia. Korynt słynął z bogactwa, przepychu i handlu. Niektórzy mieszkający tam bracia mogli być stosunkowo biedni, ale ogólnie biorąc członkowie zboru korynckiego byli zamożniejsi niż chrześcijanie macedońscy, żyjący w „skrajnym ubóstwie”. Mimo to Macedończycy złożyli się „ponad [swą] rzeczywistą możność”. Nie potrzebowali od Pawła zachęt do zorganizowania składki. Mało tego, „błagali” go „z usilnym naleganiem” o prawo uczestniczenia w tej zbiórce!