2 Koryntian 2:5-8.

„Powinniście mu życzliwie przebaczyć i go pocieszyć”. Zachęcił też: „Pokażcie, że go kochacie”. Paweł chciał, by bracia zrobili coś więcej, niż tylko pozwolili temu mężczyźnie wrócić do zboru. Chciał, żeby słowami i czynami potwierdzili, że go kochają i że naprawdę mu wybaczyli. Mieli pokazać, że szczerze cieszą się z jego powrotu.

9. Dlaczego niektórzy mogli mieć trudności z przebaczeniem skruszonemu grzesznikowi?

⁹ Czy niektórzy mieli trudności z serdecznym przyjęciem tego człowieka w zborze? Co prawda Biblia o tym nie wspomina, ale to możliwe. Przecież jego złe postępowanie przysporzyło kłopotów całemu zborowi, a niektórych być może dotknęło osobiście. Chrześcijanie w Koryncie bardzo wysilali się, żeby zachowywać czystość moralną. Część z nich mogła więc uważać, że ciepłe przyjęcie kogoś, kto popełnił taki grzech, byłoby niesprawiedliwe (por. Łukasza 15:28-30). Dlaczego jednak okazanie szczerej miłości powracającemu bratu było takie ważne?

10, 11. Co mogłoby się stać, gdyby starsi nie przebaczyli skruszonemu grzesznikowi?

¹⁰ Pomyślmy, co by się stało, gdyby starsi w Koryncie nie pozwolili wrócić do zboru mężczyźnie, który okazał szczerą skruchę, albo gdyby po powrocie zbór nie okazał mu miłości. Mógłby go przygnieść „nadmierny smutek”. Może nawet uznałby, że jego sytuacja jest beznadziejna, i przestałby się wysilać, żeby naprawić relacje z Bogiem.

¹¹ Co gorsza, gdyby bracia i siostry z tego zboru mu nie wybaczyli, zaszkodziliby własnej więzi z Jehową. Dlaczego? Bo zamiast naśladować gotowość do przebaczania Jehowy, naśladowaliby surową i bezlitosną postawę Szatana. Mogliby się stać narzędziem w jego ręku i doprowadzić skruszonego grzesznika do duchowej ruiny (2 Kor. 2:10, 11; Efez. 4:27).