6, 7. Jakie zaszczytne zadanie mają dziś do wykonania namaszczeni chrześcijanie i kto z nimi współpracuje?

⁶ Wcześniej w swoim liście apostoł Paweł wspomniał o wielkim zaszczycie, który stał się udziałem jego oraz innych namaszczonych chrześcijan (odczytaj 2 Koryntian 5:18-20). Wyjaśnił, że Bóg powołał ich do pewnego zadania — mieli pełnić „służbę pojednania”, upraszać ludzi: „Pojednajcie się z Bogiem”. W ten sposób zachęcali ich do nawiązania bliskiej więzi i pokojowych stosunków z Jehową.

⁷ Od buntu w Edenie cała ludzkość jest oddalona, niejako odseparowana, od Boga (Rzym. 3:10, 23). W rezultacie pogrążyła się w duchowej ciemności, prowadzącej do cierpień i śmierci. Paweł napisał: „Wiemy, że całe stworzenie aż dotąd wespół wzdycha i wespół doznaje boleści” (Rzym. 8:22).

8. Dlaczego wezwanie do pojednania jest takie wyjątkowe?

⁸ Wezwanie do pojednania jest tym bardziej wyjątkowe, że chociaż do zerwania bliskich stosunków z Bogiem doszło wyłącznie z przyczyny ludzi — w wyniku buntu człowieka w Edenie — to Bóg sam wykazał inicjatywę, by naprawić te relacje (1 Jana 4:10, 19). Co takiego zrobił? Paweł wyjaśnił: „Bóg jednał ze sobą świat za pośrednictwem Chrystusa, nie poczytując im ich wykroczeń, i nam poruczył słowo pojednania” (2 Kor. 5:19; Izaj. 55:6).

9. Co robił Paweł z wdzięczności za Boże miłosierdzie?

⁹ Dostarczając ofiarę okupu, Jehowa sprawił, że osoby okazujące wiarę mogą dostąpić przebaczenia wykroczeń i nawiązać z Nim przyjazne, pokojowe stosunki. Posłał też swych przedstawicieli, by do takiego pojednania zachęcić ludzi na całym świecie, dopóki nie jest za późno (odczytaj 1 Tymoteusza 2:3-6).