Jak się uczyć miłości. Dwoje pierwszych ludzi otrzymało nie tylko zdolność przejawiania miłości, dominującego przymiotu Bożego, ale też umiejętność jej rozwijania, wzbogacania i pogłębiania. Zostali stworzeni mocą ducha świętego, którego owocem jest m.in. miłość (Gal 5:22). W przeciwieństwie do różnych wrodzonych cech fizycznych czy umysłowych, takich jak uroda lub muzykalność, zbożna miłość nie rozwija się bez udziału świadomości. Nie może jej przejawiać ktoś, kto nie zna Boga, nie służy Mu, nie rozmyśla o Nim i nie czuje dla Niego wdzięczności. Kto chce naśladować Boga, będącego Źródłem miłości, musi stale pielęgnować ten przymiot (Ps 77:11; Rz 12:2; Ef 5:1, 2).

Po wymienieniu owoców ducha, z których pierwszym jest miłość, w Biblii powiedziano: „Przeciwko takim rzeczom nie istnieje żadne prawo” (Gal 5:22, 23). Nie istnieje prawo mogące ograniczyć zakres takiej miłości. Można ją okazywać każdemu, komu się to należy — zawsze i wszędzie, w dowolnej mierze. Prawdziwi chrześcijanie nie powinni być sobie nic winni oprócz miłości (Rz 13:8). Ta wzajemna miłość jest ich znakiem rozpoznawczym (Jn 13:35).