I miasto nie potrzebuje słońca ani księżyca, aby mu świeciły, bo chwała Boża je rozświetliła, a jego lampą — Baranek” (Objawienie 21:22, 23).

14. (a) Dlaczego Nowemu Jeruzalem nie potrzeba światła słońca ani księżyca? (b) Co przepowiedziano o wszechświatowej organizacji Jehowy w proroctwie Izajasza i jaki to ma związek z Nowym Jeruzalem?

¹⁴ Kiedy na górze Synaj chwała Jehowy przeszła przed Mojżeszem, jego twarz tak jaśniała, że musiał ją zakrywać przed innymi Izraelitami (2 Mojżeszowa 34:4-7, 29, 30, 33). Czy potrafimy więc sobie wyobrazić blask miasta stale oświetlanego chwałą Jehowy? W takim mieście nie mogłaby zapaść noc. Nie potrzebowałoby ono literalnego słońca ani księżyca. Przez całą wieczność samo rozsiewałoby światło (porównaj 1 Tymoteusza 6:16). Właśnie w takim promiennym blasku jest skąpane Nowe Jeruzalem. Oblubienica ta oraz jej królewski Oblubieniec staną się stolicą wszechświatowej organizacji Jehowy — ‛Jeruzalem górnego’, czyli Jego „niewiasty” — o której Izajasz prorokował: „Już słońca mieć nie będziesz w dzień jako światła ani jasność księżyca nie zaświeci tobie, lecz Jahwe będzie ci wieczną światłością i Bóg twój — twoją ozdobą. Twe słońce nie zajdzie już więcej i księżyc twój się nie zaćmi, bo Jahwe będzie ci światłością wieczną i skończą się dni twej żałoby” (Izajasza 60:1, 19, 20, BT; Galacjan 4:26, Bp).