Zanim czteromiesięczna podróż dookoła świata, którą odbywał komitet IBSA, dobiegła końca, brat Russell wyznaczył R. R. Hollistera na przedstawiciela Towarzystwa w południowej i wschodniej Azji. Jego zadanie miało polegać na dalszym szerzeniu wśród tamtejszych mieszkańców orędzia o miłościwym postanowieniu Bożym co do mesjańskiego Królestwa. Przygotowano w dziesięciu językach specjalne traktaty, a miejscowi dystrybutorzy rozprowadzili je w milionach egzemplarzy na terytorium Indii, Chin, Japonii oraz Korei. Aby zapewnić zainteresowanym dalszy pokarm duchowy, na cztery języki spośród używanych w tych krajach przetłumaczono potem książki.

Daleki Wschód i kraje południowego Pacyfiku

Wkrótce po tym, jak publikacje biblijne opracowane przez C. T. Russella zostały po raz pierwszy rozprowadzone w Wielkiej Brytanii, dotarły także na Daleki Wschód. W roku 1883 egzemplarz czasopisma Strażnica trafił do rąk panny C. B. Downing — misjonarki prezbiteriańskiej w chińskim mieście Czyfu (Jentaj). Doceniwszy poznane informacje na temat restytucji, udostępniała literaturę Towarzystwa innym misjonarzom — jednym z nich był Horace Randle, związany z Radą Misji Baptystycznych. Później w londyńskim dzienniku Times napotkał on reklamę Brzasku Tysiąclecia, a następnie otrzymał jeden egzemplarz od panny Downing, drugi zaś od swej matki z Anglii i zainteresował się na dobre. To, co przeczytał, początkowo nim wstrząsnęło. Gdy się jednak przekonał, że nauka o Trójcy jest niebiblijna, wystąpił z Kościoła Baptystów i zdobytą wiedzę zaczął przekazywać innym misjonarzom. W roku 1900 donosił, iż wysłał 2324 listy i około 5000 traktatów do duchownych prowadzących działalność misyjną w Chinach, Japonii, Korei i w Syjamie (obecna Tajlandia).

W latach 1911-1912 podjęto kolejne usilne starania w celu udzielenia pomocy duchowej mieszkańcom Azji. Chcąc rozeznać się w sytuacji, Międzynarodowe Stowarzyszenie Badaczy Pisma Świętego (IBSA) wysłało tam siedmioosobowy komitet z C. T. Russellem na czele. W trakcie całej podróży członkowie tego komitetu przy każdej okazji opowiadali o zamierzeniu Bożym, polegającym na obdarzeniu rodziny ludzkiej błogosławieństwami za pośrednictwem mesjańskiego Królestwa. W niektórych miejscach grono słuchaczy było nieduże, ale na Filipinach i w Indiach liczyło tysiące osób. Bracia ci nie popierali propagowanej wówczas w chrześcijaństwie akcji zbierania funduszy na nawrócenie świata. Zauważyli, iż misjonarze chrześcijaństwa zajmują się głównie krzewieniem oświaty świeckiej. Natomiast w przekonaniu brata Russella ludziom potrzebna była „ewangelia o miłościwym postanowieniu Bożym co do nadchodzącego Królestwa Mesjasza”. Badacze Pisma Świętego doszli do wniosku na podstawie tej Księgi, że zamiast nawracać świat, należy dawać świadectwo, dzięki czemu zostaną zgromadzeni „nieliczni wybrani ze wszystkich narodów, ludów, rodów i języków, mający wejść w skład klasy Oblubienicy [Chrystusa] i przez tysiąc lat zasiadać na tronie u jego boku, by wespół z nim pomagać całemu rodzajowi ludzkiemu w osiąganiu doskonałości” (Obj. 5:9, 10; 14:1-5).a

Po wizycie w Japonii, Chinach,