Nieśmiertelność udzielona dziedzicom Królestwa. Namaszczeni duchem członkowie zboru chrześcijańskiego powołani do panowania z Chrystusem w niebiosach (1Pt 1:3, 4) otrzymali obietnicę, że zostaną zjednoczeni z nim „w podobieństwie jego zmartwychwstania” (Rz 6:5). A zatem gdy dochowują wierności aż do śmierci, są tak jak ich Pan, ich Głowa, wskrzeszani do nieśmiertelnego życia duchowego, żeby ‛to, co śmiertelne, przyoblekło się w nieśmiertelność’ (1Ko 15:50-54). Podobnie jak w wypadku Jezusa, ich nieśmiertelność nie oznacza jedynie życia wiecznego, czyli uwolnienia od śmierci. Jako współdziedzice Chrystusa, oni także otrzymują „moc życia niezniszczalnego”, na co wskazał apostoł Paweł, łącząc udzielaną im nieśmiertelność z nieskażonością (1Ko 15:42-49). Nad nimi „druga śmierć nie ma władzy” (Obj 20:6; zob. NIESKAŻONOŚĆ, NIEZNISZCZALNOŚĆ).

Obdarzenie dziedziców Królestwa nieśmiertelnością jest tym bardziej niezwykłe, że nawet aniołowie Boży (którzy mają ciała duchowe, a nie materialne) są istotami śmiertelnymi. Wynika to z wyroku wydanego przez Boga zarówno na duchowego syna, który stał się Jego przeciwnikiem, czyli Szatanem, jak i na innych aniołów, którzy weszli na tę samą drogę buntu i „nie zachowali swego pierwotnego stanowiska, lecz opuścili swe właściwe miejsce mieszkania” (Judy 6; Mt 25:41; Obj 20:10, 14). A zatem dar „życia niezniszczalnego” (Heb 7:16), udzielony chrześcijanom, którzy dostąpią zaszczytu panowania wraz z Synem Bożym w niebiańskim Królestwie, jest zachwycającym dowodem zaufania, jakim obdarza ich Bóg (zob. NIEBO [Droga do życia w niebie]; ŻYCIE).

Kiedy współdziedzice Jezusa jednoczą się z nim w podobieństwie jego zmartwychwstania i zostają wskrzeszeni jako stworzenia duchowe, są tak jak on obdarzani nie tylko życiem wiecznym, lecz również nieśmiertelnością i nieskażonością. Wcześniej żyli, wiernie służyli Bogu i umarli w zniszczalnych ciałach ludzkich, teraz zaś otrzymują niezniszczalne, niepodlegające skażeniu ciała duchowe, o czym jasno mówi Paweł w 1 Koryntian 15:42-54. A zatem nieśmiertelność jest najwyraźniej cechą życia, jakim zostali obdarowani, i oznacza życie bezkresne i niezniszczalne, podczas gdy nieskażoność to najwidoczniej właściwość ciała, które daje im Bóg, a które z natury nie podlega rozkładowi, skażeniu ani zniszczeniu. Wydaje się więc, że Bóg obdarzył ich zdolnością samodzielnego podtrzymywania swego życia, że w przeciwieństwie do pozostałych Jego stworzeń — cielesnych i duchowych — nie są zależni od zewnętrznego źródła energii. Jest to niezrównany dowód Jego zaufania. Jednakże niezależność i niezniszczalność ich egzystencji nie oznacza, iż nie podlegają władzy Bożej. Przeciwnie, tak jak ich Głowa, Chrystus Jezus, w dalszym ciągu podporządkowują się woli i kierownictwu swego Ojca (1Ko 15:23-28; zob. DUSZA; NIEŚMIERTELNOŚĆ).