„Bóg nie jest stronniczy”

1-3. Jaką wizję otrzymał Piotr i dlaczego powinniśmy zrozumieć jej sens?

JEST 36 rok n.e. Jesienne słońce ogrzewa Piotra, który modli się na płaskim dachu domu nad morzem w portowym mieście Joppa. Gości tutaj już od jakiegoś czasu. Właściciel domu, niejaki Szymon, zajmuje się garbarstwem i nie każdy Żyd zdecydowałby się u niego zamieszkaća. Okoliczność, że Piotr tak zrobił, świadczy o tym, iż w pewnym stopniu jest wolny od uprzedzeń. Mimo to wkrótce otrzyma niezwykłą lekcję dotyczącą bezstronności Jehowy.

² Kiedy Piotr się modli, otrzymuje wizję. Widzi coś, co przejęłoby odrazą każdego Żyda — coś przypominającego płachtę, na której znajdują się zwierzęta uznawane przez Prawo Mojżeszowe za nieczyste. Otrzymuje polecenie, że ma je zarzynać i jeść, ale odpowiada: „Nigdy nie zjadłem nic skalanego ani nic nieczystego”. Jednak aż trzy razy słyszy: „Przestań nazywać skalanym to, co Bóg oczyścił” (Dzieje 10:14-16). Z powodu tej wizji Piotr jest zdezorientowany — ale nie na długo.

³ Co oznaczała wizja ukazana Piotrowi? Koniecznie powinniśmy pojąć jej sens, ponieważ wyjawia ona głęboką prawdę o tym, jak Jehowa patrzy na ludzi. Jako prawdziwi chrześcijanie nie możemy składać dokładnego świadectwa o Królestwie Bożym, jeśli nie nauczymy się traktować innych tak jak Bóg. Żeby więc zrozumieć znaczenie wspomnianej wizji, przeanalizujmy emocjonujące wydarzenia, które jej towarzyszyły.

„Ciągle (...) zanosił błagania do Boga” (Dzieje 10:1-8)

4, 5. Kim był Korneliusz i co go spotkało, gdy się modlił?

⁴ Piotr nie zdawał sobie sprawy, że dzień wcześniej w Cezarei, odległej o jakieś 50 kilometrów na północ, wizję od Boga otrzymał również rzymski setnik o imieniu Korneliuszb. Ten ‛pobożny człowiek bał się Boga wraz ze wszystkimi swoimi domownikami’ — co wskazuje, że jako głowa rodziny dawał dobry przykład. Nie był żydowskim prozelitą, ale nieobrzezanym nie-Żydem. Okazywał jednak współczucie ubogim Żydom, wspierając ich materialnie. Ten szczery mężczyzna „ciągle (...) zanosił błagania do Boga” (Dzieje 10:2).

⁵ Była mniej więcej „godzina 9”, czyli 3 po południu, gdy modlący się Korneliusz ujrzał w wizji anioła, który mu oznajmił: „Twoje modlitwy i dary miłosierdzia dotarły do Boga i przypomniały Mu o tobie” (Dzieje 10:3, 4). Następnie polecił mu wysłać ludzi po apostoła Piotra. Ten nieobrzezany człowiek pochodzący z innego narodu miał wkrótce dostąpić zaszczytu, który dotąd był dla niego niedostępny. Miał usłyszeć dobrą nowinę o wybawieniu.

6, 7. (a) Opowiedz jakieś przeżycie ukazujące wartość modlitw szczerych osób. (b) Jakie wnioski możemy wyciągnąć z takich przeżyć?

⁶ A czy obecnie Bóg wysłuchuje modlitw szczerych osób, które się do Niego zwracają? Rozważmy następujące przeżycie. Pewna Albanka przyjęła wydanie Strażnicy zawierające artykuł o wychowywaniu dziecic. Głosicielce, która ją odwiedziła, powiedziała: „Czy uwierzy pani, że modliłam się do Boga o pomoc w wychowaniu córek? On przysłał panią! Poruszyła pani moją najczulszą strunę!”. Kobieta ta wraz z córkami zaczęła studiować Biblię, a z czasem przyłączył się do nich również jej mąż.

⁷ Czy to odosobnione zdarzenie? Oczywiście, że nie! Doniesienia takie napływają raz po raz z różnych zakątków świata — zdecydowanie zbyt często, żeby przypisać je czystemu przypadkowi. Jakie wnioski możemy stąd wyciągnąć? Po pierwsze, Jehowa odpowiada na modlitwy szczerych osób, które Go szukają (1 Król. 8:41-43; Ps. 65:2). Po drugie, w działalności kaznodziejskiej wspierają nas aniołowie (Obj. 14:6, 7).

‛Piotr był zdezorientowany’ (Dzieje 10:9-23a)

8, 9. Co duch święty objawił Piotrowi i jak on na to zareagował?

⁸ Piotr dalej przebywał na dachu i, zdezorientowany, zastanawiał się nad znaczeniem otrzymanej wizji, gdy nagle przed domem stanęli posłańcy Korneliusza (Dzieje 10:17). Czy Piotr, który trzykrotnie powtórzył, że nigdy nie jadł nieczystych pokarmów, zgodzi się pójść do domu człowieka z innego narodu? Bóg za pośrednictwem ducha świętego przekazał mu swoją wolę w tej sprawie: „Szuka cię trzech mężczyzn. Zejdź więc na dół i bez wahania z nimi idź, bo to ja ich wysłałem” (Dzieje 10:19, 20). Wizja nieczystych zwierząt z pewnością przygotowała Piotra do usłuchania tych wskazówek.

⁹ Kiedy Piotr się dowiedział, że Korneliusz posłał po niego z polecenia Bożego, zaprosił jego wysłanników do domu i ich ugościł (Dzieje 10:23a). Posłusznie zaczął się dostosowywać do nowo objawionych aspektów woli Bożej.

10. Jak Jehowa prowadzi swój lud i jakie pytania warto sobie zadać?

¹⁰ Również w naszych czasach Jehowa odsłania swoją wolę stopniowo (Prz. 4:18). Posługując się duchem świętym, oddziałuje na „niewolnika wiernego i roztropnego” (Mat. 24:45). Bracia ci nieraz przekazują nam uaktualnione zrozumienie Słowa Bożego albo wprowadzają usprawnienia organizacyjne. Warto zadać sobie pytania: Jak reaguję na takie zmiany? Czy poddaję się kierownictwu ducha Bożego w tych sprawach?

„Kazał ich ochrzcić” (Dzieje 10:23b-48)

11, 12. Co zrobił Piotr po przybyciu do Cezarei i jakiemu przekonaniu dał wyraz?

¹¹ Następnego dnia Piotr w towarzystwie dziewięciu mężczyzn — trzech posłańców Korneliusza i „sześciu [żydowskich] braci” z Joppy — udał się do Cezarei (Dzieje 11:12). Korneliusz już na niego czekał wraz ze „swoimi krewnymi i bliskimi przyjaciółmi” — zapewne także będącymi ludźmi z innych narodów (Dzieje 10:24). Po przybyciu na miejsce apostoł zrobił coś, co wcześniej byłoby dla niego nie do pomyślenia: wszedł do domu nieobrzezanego nie-Żyda! Zgromadzonym wyjaśnił: „Dobrze wiecie, że Żydowi nie wolno podchodzić do człowieka z innego narodu ani utrzymywać z nim bliskich kontaktów. Ale Bóg mi pokazał, że żadnego człowieka nie powinienem nazywać skalanym ani nieczystym” (Dzieje 10:28). Piotr zrozumiał zatem, że nauka płynąca z otrzymanej wizji nie ograniczała się do tego, jakiego rodzaju pokarmy można jeść. Chodziło też o to, by pojął, że „żadnego człowieka” — nawet pochodzącego z innego narodu — nie powinien nazywać skalanym.

¹² Zaciekawieni słuchacze czekali, jakie orędzie przekaże im Piotr. Korneliusz oświadczył: „Wszyscy (...) jesteśmy zebrani tu przed Bogiem, żeby wysłuchać wszystkiego, co Jehowa nakazał ci powiedzieć” (Dzieje 10:33). Wyobraź sobie, jak byś się poczuł, gdyby to do ciebie ktoś zwrócił się w ten sposób! Piotr rozpoczął od doniosłego stwierdzenia: „Teraz naprawdę rozumiem, że Bóg nie jest stronniczy. Jego uznaniem cieszy się każdy, kto się Go boi i czyni to, co właściwe, bez względu na to, z jakiego pochodzi narodu” (Dzieje 10:34, 35). Apostoł przekonał się więc, że Bóg nie ocenia ludzi na podstawie rasy, narodowości czy innych czynników zewnętrznych. Po tych początkowych słowach zaczął dawać zebranym świadectwo o służbie, śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa.

13, 14. (a) Co szczególnego wydarzyło się podczas nawrócenia Korneliusza i innych nie-Żydów w 36 roku? (b) Dlaczego musimy się wystrzegać szufladkowania ludzi?

¹³ Wtedy wydarzyło się coś niespotykanego: „Kiedy Piotr jeszcze przemawiał”, na słuchających go „ludzi z innych narodów” został wylany duch święty (Dzieje 10:44, 45). Jest to jedyny opisany w Biblii przypadek wylania ducha przed chrztem. Widząc w tym dowód Bożej aprobaty, Piotr „kazał ich ochrzcić” (Dzieje 10:48). To nawrócenie się nie-Żydów w roku 36 było równoznaczne z zakończeniem okresu okazywania szczególnych względów Żydom (Dan. 9:24-27). Piotr użył wówczas trzeciego, a zarazem ostatniego z „kluczy Królestwa” (Mat. 16:19). Nieobrzezani ludzie z innych narodów otrzymali możliwość dołączenia do grona chrześcijan namaszczonych duchem.

‛Przestali zgłaszać zastrzeżenia i oddali chwałę Bogu’ (Dzieje 11:1-18)

15, 16. Dlaczego niektórzy chrześcijanie pochodzenia żydowskiego zaczęli krytykować Piotra i jak on się obronił?

¹⁵ Piotr z pewnością chciał jak najszybciej opowiedzieć o wszystkim zborowi, udał się więc do Jerozolimy. Wiadomość o tym, że „ludzie z innych narodów przyjęli słowo Boże”, najwyraźniej dotarła tam przed nim. Gdy przybył na miejsce, „zwolennicy obrzezania zaczęli go krytykować”. Byli zaniepokojeni, że ‛poszedł do domu ludzi nieobrzezanych i z nimi jadł’ (Dzieje 11:1-3). Nie twierdzili, że ludzie z innych narodów nie mogą zostać naśladowcami Chrystusa, ale że jeśli ich służba ma się cieszyć uznaniem Jehowy, powinni przestrzegać Prawa Mojżeszowego — łącznie z wymogiem obrzezania. Wygląda na to, że niektórzy chrześcijanie pochodzenia żydowskiego nie mogli się rozstać z Prawem.

¹⁶ Jak Piotr uzasadnił to, co zrobił? Z Dziejów 11:4-16 wynika, że przytoczył cztery dowody kierownictwa niebios: 1) wizję, którą otrzymał od Boga (wersety 4-10); 2) polecenie przekazane za pośrednictwem ducha świętego (wersety 11, 12); 3) wskazówki dane przez anioła Korneliuszowi (wersety 13, 14); 4) wylanie ducha świętego na ludzi z innych narodów (wersety 15, 16). Swoją argumentację zakończył dobitnym pytaniem: „Jeżeli więc Bóg dał im [wierzącym nie-Żydom] taki sam dar [ducha świętego] jak nam [Żydom], którzy uwierzyliśmy w Pana Jezusa Chrystusa, to kim ja jestem, żebym miał przeszkodzić Bogu?” (Dzieje 11:17).

17, 18. (a) Przed jaką próbą stanęli chrześcijanie pochodzenia żydowskiego? (b) Dlaczego zachowywanie jedności w zborze może nie być łatwe i jakie pytania warto sobie zadać?

¹⁷ Po wysłuchaniu relacji Piotra uczniowie narodowości żydowskiej stanęli przed prawdziwą próbą. Czy odrzucą uprzedzenia i uznają nowo ochrzczonych nie-Żydów za swoich braci? Sprawozdanie donosi: „Kiedy bracia [apostołowie i inni żydowscy chrześcijanie] to usłyszeli, przestali zgłaszać zastrzeżenia. Oddali chwałę Bogu, mówiąc: ‚A więc Bóg również ludziom z innych narodów dał możliwość okazania skruchy prowadzącej do życia’” (Dzieje 11:18). Ta pozytywna reakcja przyczyniła się do jedności zboru.