Już 18 grudnia 1918 roku gremium znane obecnie pod nazwą Krajowej Rady Kościołów Chrystusowych w Ameryce przyjęło deklarację, w której oświadczono między innymi: „Liga taka jest nie tylko instytucją polityczną; jest raczej politycznym wyrazem Królestwa Bożego na ziemi. (...) Kościół może użyczyć ducha dobrej woli, bez którego żadna Liga Narodów nie zdoła się ostać. (...) Liga Narodów tkwi swymi korzeniami w Ewangelii. Podobnie jak Ewangelia, ma ona na celu ‚pokój na ziemi, dobrą wolę wobec ludzi’”.

18. Jak duchowni chrześcijaństwa udzielili poparcia Lidze Narodów?

¹⁸ Dnia 2 stycznia 1919 roku na pierwszej stronie dziennika San Francisco Chronicle ukazał się nagłówek: „Papież opowiada się za powołaniem Wilsonowskiej Ligi Narodów”. A 16 października 1919 roku w Senacie USA złożono petycję podpisaną przez 14 450 duchownych głównych wyznań, nakłaniającą do „ratyfikacji paryskiego traktatu pokojowego, zawierającego pakt ligi narodów”. Wprawdzie Senat USA nie ratyfikował tego traktatu, ale kler chrześcijaństwa dalej prowadził akcję na rzecz Ligi. A jak zainaugurowano działalność tej organizacji? Depesza agencyjna ze Szwajcarii, opatrzona datą 15 listopada 1920 roku, donosiła: „Dzisiaj rano o godzinie jedenastej dzwony wszystkich genewskich kościołów ogłosiły otwarcie pierwszego zgromadzenia Ligi Narodów”.

[Ramka na stronie 244]

„Bluźniercze imiona”

Kiedy po pierwszej wojnie światowej dwurożna bestia propagowała Ligę Narodów, jej liczni zalotnicy religijni niezwłocznie pobłogosławili to posunięcie. Skutkiem tego nowa organizacja na rzecz pokoju stała się „pełna bluźnierczych imion”.

„Chrześcijaństwo może użyczyć dobrej woli, stanowiącej siłę napędową ligi [narodów], dzięki czemu traktat przekształci się ze świstka papieru w narzędzie królestwa Bożego” (The Christian Century, USA, 19 czerwca 1919 roku, strona 15).

„Idea Ligi Narodów jest rozszerzeniem na dziedzinę stosunków międzynarodowych idei Królestwa Bożego jako ładu światowego opartego na dobrej woli. (...) Właśnie o to modlą się wszyscy chrześcijanie słowami: ‚Przyjdź Królestwo Twoje’” (The Christian Century, USA, 25 września 1919 roku, strona 7).

„Spoiwem Ligi Narodów jest Krew Chrystusa” (dr Frank Crane, amerykański kaznodzieja protestancki).

„[Krajowa] Rada [kościołów kongregacjonalistycznych] popiera pakt [Ligi Narodów] jako jedyny dostępny dziś instrument polityczny, za pomocą którego Duch Jezusa Chrystusa może znaleźć szersze praktyczne zastosowanie w sprawach narodów” (The Congregationalist and Advance, USA, 6 listopada 1919 roku, strona 642).

„Konferencja wzywa wszystkich metodystów do popierania i aktywnego propagowania haseł [Ligi Narodów], stanowiących wyraz idei Boga Ojca i ziemskich dzieci Bożych” (Weslejański Kościół Metodystyczny, Wielka Brytania).

„Po rozpatrzeniu dążeń, możliwości i postanowień tego paktu stwierdzamy, że zawiera on samo sedno nauk Jezusa Chrystusa — Królestwo Boga i Jego sprawiedliwość (...) Ni mniej, ni więcej, tylko właśnie to” (kazanie arcybiskupa Canterbury z okazji otwarcia Zgromadzenia Ligi Narodów w Genewie, 3 grudnia 1922 roku).

„Związek Ligi Narodów ma w tym kraju takie same święte prawa, jak każde inne stowarzyszenie humanitarne bądź misyjne, ponieważ jest ona obecnie najskuteczniejszym organem władzy Chrystusa jako Księcia Pokoju wśród narodów” (kaznodzieja kongregacjonalistów dr Garvie, Wielka Brytania).