W czasach Abrahama (Abrama) król Elamu razem z trzema innymi królami najechał pd. rejony Kanaanu i pokonał Amorytów mieszkających w Chacacon-Tamar, lokalizowanym na pd. zach. od Morza Martwego. Trzej Amoryci mieszkający w Hebronie lub w pobliżu byli wówczas „sprzymierzeńcami Abrama”, toteż pomogli mu dogonić i pokonać najeźdźców, ratując jego bratanka Lota (Rdz 14). Niemniej jakiś czas później Bóg poinformował Abrahama, że kiedy w końcu ‛dopełni się wina Amorytów’, jego potomkowie wrócą do Kanaanu z obcego kraju i wezmą w posiadanie ziemię Amorytów (Rdz 15:13-21).

Dominujące plemię w Kanaanie. Niektórzy komentatorzy sądzą, że w Rodzaju 15:16 i 48:22 określenie „Amoryci” odnosi się do ogółu ludów Kanaanu. Rzeczywiście wygląda na to, że w okresie wyjścia Izraelitów z Egiptu Amoryci byli największym lub najważniejszym plemieniem w Kanaanie (por. Pwt 1:6-8, 19-21, 27; Joz 24:15, 18; Sdz 6:10). Jeżeli tak było, to jest zrozumiałe, że czasami inne zależne lub pobratymcze plemiona mogły być określane nazwą dominującego plemienia Amorytów. Na przykład w Liczb 14:44, 45 czytamy, że Izraelici doznali pierwszej klęski z rąk „Amalekitów” i „Kananejczyków”, natomiast gdy Mojżesz przypominał to wydarzenie w 1 rozdz. Powtórzonego Prawa, wspomniał po prostu o „Amorytach” (Pwt 1:44). Podobnie w Jozuego 10:5 powiedziano, iż w Jerozolimie panował król amorycki (por. Eze 16:3, 45), a jak wynika z innych fragmentów, mieszkali tam Jebusyci (Joz 15:8, 63; Sdz 1:21; por., co powiedziano o Gibeonitach w Joz 9:7 i 2Sm 21:2). Także w wypadku narodu izraelskiego od nazwy jednego plemienia, „Juda”, powstało określenie „Żyd”, odnoszące się do wszystkich Izraelitów.