Co godne uwagi, Rebeka nie zaproponowała po prostu, że da tym 10 wielbłądom trochę się napić. Ona chciała je napoić. Bardzo spragniony wielbłąd może wypić prawie 100 litrów wody! Gdyby wszystkie były tak spragnione, Rebekę czekały długie godziny ciężkiej pracy. Jak się później okazało, zwierzęta raczej nie potrzebowały aż tyle wodya. Ale czy Rebeka wiedziała o tym, oferując pomoc? Nie. Była chętna, żeby zdobyć się na poświęcenie i okazać gościnność temu nieznajomemu. Mężczyzna przystał na jej propozycję, a potem bacznie obserwował, jak Rebeka biega tam i z powrotem, napełniając dzban, a potem wlewając wodę do poidła (Rodzaju 24:20, 21).

Rebeka musiała zauważyć, że starszy człowiek się jej przypatruje. W jego spojrzeniu nie było nic niestosownego; wyrażało ono zdumienie, zachwyt i radość. Kiedy Rebeka wreszcie skończyła, obdarował ją cenną biżuterią. Następnie zapytał: „Czyją jesteś córką? Powiedz mi, proszę. Czy w domu twego ojca jest dla nas miejsce na nocleg?”. Gdy usłyszał o jej rodzinie, jego radość jeszcze się spotęgowała. Rebeka, być może w przypływie entuzjazmu, dodała: „Jest u nas i słoma, i dużo paszy, a także miejsce na nocleg”. Nie lada propozycja, wziąwszy pod uwagę, że z człowiekiem tym podróżowały jeszcze inne osoby! Potem Rebeka pobiegła przed nim do domu, żeby opowiedzieć matce, co się wydarzyło (Rodzaju 24:22-28, 32).