Długość dni stwarzania. Biblia nie podaje długości tych okresów stwarzania. Ale wszystkie sześć się zakończyło, gdyż w odniesieniu do szóstego z nich (podobnie jak do pięciu poprzednich) oznajmiono: „I nastał wieczór, i nastał ranek — dzień szósty” (Rdz 1:31). Nie powiedziano tak jednak o siódmym dniu, w którym Bóg zaczął odpoczywać, z czego wynika, iż wtedy się on nie skończył (Rdz 2:1-3). Poza tym jakieś 4000 lat po rozpoczęciu siódmego dnia, czyli dnia odpoczynku Bożego, Paweł wskazał, że trwa on dalej. W Hebrajczyków 4:1-11 powołał się na wcześniejszą wypowiedź Dawida (Ps 95:7, 8, 11) oraz na Rodzaju 2:2, po czym zachęcił: „Róbmy więc wszystko, co możemy, by wejść do tego odpoczynku”. Do czasów Pawła siódmy dzień trwał już tysiące lat i wtedy jeszcze się nie zakończył. Tysiącletnie panowanie Jezusa Chrystusa, którego w Biblii nazwano „Panem sabatu” (Mt 12:8), najwyraźniej wchodzi w skład większego sabatu — czyli właśnie dnia odpoczynku Bożego (Obj 20:1-6). Wynikałoby stąd, że rozpoczęcie owego dnia dzielą od jego zakończenia tysiące lat. Symboliczny tydzień złożony z dni opisanych w Rodzaju 1:3 do 2:3, z których ostatni to sabat, wydaje się odpowiadać tygodniowi, jaki uznawali Izraelici. Zgodnie z wolą Bożą obchodzili oni sabat siódmego dnia tygodnia (Wj 20:8-11). Skoro więc siódmy dzień trwa już tysiące lat, rozsądny wydaje się wniosek, że każdy z poprzednich sześciu dni, czyli okresów stwarzania, również trwał co najmniej tysiące lat.

O tym, że jakiś dzień może trwać dłużej niż 24 godziny, świadczy także Rodzaju 2:4, gdzie wszystkie okresy stwarzania nazwano jednym „dniem”. Potwierdza to też natchniona wypowiedź Piotra, że „u Jehowy jeden dzień jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat — jak jeden dzień” (2Pt 3:8). Poza tym pogląd, iż każdy z dni stwarzania obejmował nie dobę, lecz znacznie dłuższy okres, trwający tysiące lat, lepiej harmonizuje z dowodami, jakich dostarcza sama ziemia.

„Nowe stworzenie”. Po szóstym okresie, czyli dniu stwórczym, Jehowa zakończył ziemskie dzieło stwarzania (Rdz 2:2). Ale w sensie duchowym dalej dokonywał wielkich rzeczy. Na przykład apostoł Paweł napisał: „Jeżeli więc ktoś jest w jedności z Chrystusem, to jest nowym stworzeniem” (2Ko 5:17). „Jedność z Chrystusem” oznacza tutaj wspólnotę z nim, jaka jest dana członkom ‛jego ciała’, jego oblubienicy (1Ko 12:27; Jn 17:21). Żeby taka więź mogła zaistnieć, dany człowiek musi zostać przyciągnięty przez Jehowę Boga do Jego Syna, a następnie zrodzony duchem świętym. Taki zrodzony z ducha syn Boży staje się zarazem „nowym stworzeniem” i ma widoki na współudział w niebiańskim Królestwie u boku Jezusa Chrystusa (Jn 3:3-8; 6:44).