Kiedy pewnego dnia Mojżesz pilnował owiec, zobaczył coś niezwykłego — ciernisty krzew, który się palił, lecz „nie spłonął” (werset 2). Zaciekawiony, podszedł bliżej, żeby mu się przyjrzeć. Za pośrednictwem anioła Jehowa odezwał się do Mojżesza spośród ognia: „Nie zbliżaj się tu. Zzuj sandały ze swych nóg, gdyż miejsce, gdzie stoisz, jest ziemią świętą” (werset 5). Pomyśl tylko: ponieważ płonący krzew reprezentował obecność samego Boga, nawet ziemia wokół niego stała się święta!

Współczucie Boga napawa nas otuchą. Z pomocą Jehowy my, niedoskonali ludzie, możemy osiągnąć pewną miarę świętości i zyskać Jego uznanie (1 Piotra 1:15, 16). Przeżycia Mojżesza przy płonącym krzewie bardzo pokrzepiły pewną chrześcijankę, która zmagała się z depresją i zniechęceniem. Powiedziała: „Jeśli Jehowa potrafi uświęcić nawet proch ziemi, to mam nadzieję, że i dla mnie nie wszystko jeszcze stracone. Ta świadomość wiele mi daje”.