Ofiary kołysane. Składanie ofiary kołysanej najwidoczniej polegało na tym, że kapłan kładł ręce pod rękami ofiarodawcy, trzymającego przyniesioną ofiarę, i kołysał nią; albo kołysaną ofiarę trzymał tylko kapłan (Kpł 23:11a). Wydaje się, że Mojżesz, jako pośrednik przymierza Prawa, postąpił tak, gdy wprowadzał na urząd kapłański Aarona i jego synów (Kpł 8:28, 29). Ten gest symbolizował przedkładanie Jehowie tego, co składano w ofierze. Niektóre ofiary kołysane otrzymywali kapłani jako swój dział (Wj 29:27).

Święte części („ofiary podniesienia”). Gdy chodzi o część ofiary oddzielaną od reszty (podnoszoną) jako część należną kapłanom, hebrajski wyraz terumáh jest tłumaczony na „święta część” (Wj 29:27, 28; Kpł 7:14, 32; 10:14, 15). Wyraz ten często oddaje się też słowem „danina” — gdy dotyczy darów przynoszonych do sanktuarium. Z wyjątkiem tego, co ofiarowano na ołtarzu, one również były przeznaczone dla kapłanów (Lb 18:8-13, 19, 24, 26-29; 31:29; Pwt 12:6, 11).