1. Syn Nuna, Efraimita, który usługiwał Mojżeszowi, a później został wyznaczony na jego następcę (Wj 33:11; Pwt 34:9; Joz 1:1, 2). Pismo Święte przedstawia Jozuego jako nieustraszonego wodza, który ufał w niezawodność obietnic Jehowy, posłusznie stosował się do Jego wskazówek i był zdecydowany wiernie Mu służyć. Pierwotnie nosił imię Hoszea, ale Mojżesz nazwał go Jehoszuą, czyli Jozuem (Lb 13:8, 16). Biblia jednak nie wyjawia, kiedy Hoszea stał się znany jako Jozue.

Angażując się w kult cielca, Izraelici złamali uroczyste przymierze, które zawarli z Jehową Bogiem. Być może z tego względu Mojżesz przeniósł swój namiot („namiot spotkania”) poza miejsce obozowania ludu, gdyż Jehowa jeszcze nie wybaczył im ich grzechu i nie przebywał pośród nich. Ilekroć Mojżesz wracał do obozu, przy namiocie pozostawał Jozue i prawdopodobnie pilnował, by nie wszedł do niego żaden nieczysty Izraelita (Wj 33:7-11; 34:9).