Na nieszczęście Izraelici nie zawsze cenili sobie przywilej oddawania czci jedynemu prawdziwemu Bogu. W rezultacie cały naród popadł w wiarołomstwo, i w roku 607 p.n.e. Jehowa dopuścił, by został uprowadzony do niewoli w Babilonie. Zgodnie z tym, co Bóg oświadczył Mojżeszowi, właśnie z powodu swej dobroci „bynajmniej nie zapewni On bezkarności” (Wyjścia 34:7).

Nie możemy wszakże nadużywać dobroci Bożej. To prawda, że Jehowa przebacza grzesznikom. Król Dawid był przekonany, iż zostanie przychylnie wysłuchany, gdy się modlił: „Grzechów mej młodości ani buntów moich racz nie pamiętać. Według Twej serdecznej życzliwości sam pamiętaj o mnie, przez wzgląd na swą dobroć, Jehowo” (Psalm 25:7). Czy to znaczy, jakobyśmy mogli sobie pozwalać na popełnianie grzechów, a potem liczyć na przebaczenie? W żadnym wypadku. Pamiętajmy: dobroć Boża nie dopuści, aby ‛zapewnił On bezkarność’ zatwardziałym grzesznikom.