DZIEŃ, który zwyczajnie rozpoczął się orką, okazał się dla młodego rolnika Elizeusza najważniejszym dniem w życiu. Pracował na polu, gdy niespodziewanie odwiedził go Eliasz, najwybitniejszy prorok w Izraelu. Elizeusz zapewne się zastanawiał: „Po co do mnie przyszedł?” Na odpowiedź nie musiał czekać długo. Prorok zarzucił na niego swą urzędową szatę, wskazując w ten sposób, iż pewnego dnia Elizeusz zostanie jego następcą. Elizeusz nie potraktował tego powołania lekko. Od razu zostawił swe pole i podążył za Eliaszem (1 Królów 19:19-21).

Otrzymawszy zaproszenie do specjalnej służby u boku Eliasza, Elizeusz natychmiast zostawił swe pole, by usługiwać najwybitniejszemu prorokowi Izraela. Najwyraźniej pełnił też poślednie obowiązki, gdyż stał się znany jako ten, który „polewał wodą ręce Eliasza” (2 Królów 3:11).c Mimo to uważał swą pracę za przywilej i lojalnie trwał przy boku Eliasza.

Wielu dzisiejszych sług Bożych przejawia podobnego ducha ofiarności. Niektórzy pozostawili swe „pole” — źródło utrzymania — by głosić dobrą nowinę na terenach oddalonych lub usługiwać jako członkowie rodziny Betel. Inni wyjechali za granicę, chcąc pomagać przy realizacji budowlanych przedsięwzięć Towarzystwa. Niejeden przyjął zadanie, które może uchodzić za pomniejsze. Jednakże żadna praca wykonywana w służbie dla Jehowy nie jest mało znacząca. Jehowa docenia wszystkich, którzy ochoczo Mu służą, i błogosławi ich ofiarność (Marka 10:29, 30).