Izraelici mieli zaszczyt składać daniny na budowę i wyposażenie obiektów związanych z wielbieniem prawdziwego Boga. Przekazali różne materiały na przybytek i jego sprzęty (Wj 25:1-9; 35:4-9); przynieśli tak hojny „dobrowolny dar ofiarny dla Jehowy”, że trzeba było ogłosić koniec zbiórki, gdyż materiałów „wystarczyło na wykonanie całej pracy, a nawet zbywało” (Wj 35:20-29; 36:3-7). Na budowę przyszłej świątyni król Dawid przekazał m.in. złoto i srebro stanowiące jego „szczególną własność” o wartości ponad 1 202 000 000 dolarów. Z kolei książęta i inni zwierzchnicy ochoczo złożyli na ten cel złoto i srebro warte ponad 1 993 000 000 dolarów, a prócz tego miedź, żelazo i kamienie (1Kn 29:1-9).

Złota moneta perska o wadze 8,4 g (wartość współczesna: 94,50 dolara), bita przez dwa stulecia od końca VI w. p.n.e. Awers przedstawia króla, który przyklęka na jednym kolanie, trzymając w prawej ręce włócznię, a w lewej łuk. Na rewersie widać podłużny odcisk stempla. W 1 Kronik 29:7 jeden z datków złożonych na świątynię za panowania Dawida podano w darejkach, choć w tamtych czasach te perskie monety nie były znane. Najwyraźniej pisarz Księgi Kronik przeliczył pierwotną wartość na używany wówczas pieniądz, znany czytelnikom (Ezd 8:27).