„Chwileczkę!” — zaprotestuje ktoś obeznany z Biblią. „Czy w Księdze Hioba 16:22 nie czytamy o ‛ścieżce, z której nie ma powrotu’? W rozdziale 7 i wersecie 9 Hiob mówi: ‛Nie wraca ten, kto zstąpił do krainy umarłych’. A w wersecie 10 dodaje: ‛Nigdy już nie wróci do swego domu, a miejsce jego zamieszkania nie wie już nic o nim’” (Biblia warszawska).

Czy z tych i podobnych tekstów wynika, że — jak twierdzą niektórzy bibliści — Hiob uważał śmierć za ‛krainę, z której się nie wraca’? Czy dowodzą one, iż nie wierzył w przyszłe zmartwychwstanie? Aby to wyjaśnić, trzeba uwzględnić kontekst oraz porównać go z innymi wypowiedziami Hioba na ten temat.

Hiob nie zdawał sobie sprawy, dlaczego cierpi. Przez pewien czas błędnie myślał, że to Bóg zsyła na niego udręki (Hioba 6:4; 7:17-20; 16:11-13). Przygnębiony doszedł do wniosku, że upragnioną ulgę znajdzie jedynie w grobie (Hioba 7:21; 17:1; por. 3:11-13). Z punktu widzenia jego współczesnych zniknąłby wtedy, nie wrócił do swego domu, nic by już o nim nie wiedziano, odszedłby bez żadnych widoków na powrót, dopóki nie nadejdzie pora wyznaczona przez Boga. Hiob i inni potomkowie Adama nie byli w stanie powstać z martwych samodzielnie, bez interwencji Bożej.a (Hioba 7:9, 10, Bw; 10:21; 14:12).