W jakich okolicznościach zostały wypowiedziane? Hiob, człowiek o niezwykłej wierze, doznaje wielu nieszczęść — traci majątek, przeżywa śmierć ukochanych dzieci, a na domiar złego zapada na bolesną chorobę. Śmiertelnie udręczony, woła do Boga: „O, gdybyś mnie ukrył w Szeolu!” (werset 13). Jest przekonany, że w Szeolu — wspólnym grobie ludzkości — zazna wytchnienia, uwolni się od bólu i cierpień. Będzie tam niczym skarb ukryty przez Bogaa.

Czy Hiob na zawsze pozostanie w Szeolu? Ma nadzieję, że tak nie będzie. W modlitwie błaga: „O, gdybyś (...) ustanowił mi granicę czasu i wspomniał na mnie!”. Hiob nie wątpi, że pozostanie tam tylko przez pewien czas — że Jehowa o nim nie zapomni. Pobyt w Szeolu nazywa „przymusową pracą”, bo będzie wtedy zmuszony czekać na uwolnienie. Jak długo? Hiob stwierdza: „Aż nadejdzie moja ulga” (werset 14). Ta ulga to wyzwolenie z Szeolu — innymi słowy, zmartwychwstanie!