Choćbyśmy się ukryli, nie przeszkodzi to Stwórcy w obserwowaniu nas. W związku z tym Dawid powiedział: „Ty przecież utworzyłeś moje nerki; Ty trzymałeś mnie osłoniętym w łonie matki. Będę Cię opiewał, gdyż uczyniony jestem cudownie, w sposób przejmujący lękiem. Cudowne są Twoje dzieła, o czym bardzo dobrze wie dusza moja. Kości moje nie były schowane przed Tobą, gdy powstawałem w ukryciu, tkany w najniższych partiach ziemi. Oczy Twoje widziały mnie już w zarodku, a w księdze Twej były spisane wszystkie jego cząstki; chodzi o dni, gdy się kształtowały i jeszcze nie było ani jednej z nich” (Psalm 139:13-16).

Choćbyśmy się ukryli, nie przeszkodzi to Stwórcy w obserwowaniu nas. W związku z tym Dawid powiedział: „Ty przecież utworzyłeś moje nerki; Ty trzymałeś mnie osłoniętym w łonie matki. Będę Cię opiewał, gdyż uczyniony jestem cudownie, w sposób przejmujący lękiem. Cudowne są Twoje dzieła, o czym bardzo dobrze wie dusza moja. Kości moje nie były schowane przed Tobą, gdy powstawałem w ukryciu, tkany w najniższych partiach ziemi. Oczy Twoje widziały mnie już w zarodku, a w księdze Twej były spisane wszystkie jego cząstki; chodzi o dni, gdy się kształtowały i jeszcze nie było ani jednej z nich” (Psalm 139:13-16).

Zanim wyodrębniły się w ten sposób poszczególne narządy Dawida, Bóg już znał jego wygląd. Dlaczego? Ponieważ rozwój zarodka odbywał się według określonego planu, jak gdyby w myśl instrukcji zawartych w książce. Jakież to świadectwo mądrości Jehowy i Jego umiejętności dostrzegania nawet tego, co ukryte! Powinniśmy być Mu wdzięczni za to, że dał początek rodzajowi ludzkiemu i cudownemu procesowi rozmnażania się, któremu każdy z nas zawdzięcza swe istnienie.