1, 2. Jak jest przypisywana chwała Jehowie i kogo jeszcze do tego zachęcono?

DAWID, syn Jessego, w młodości wypasał owce nieopodal Betlejem. Strzegąc stad ojca na odludnych pastwiskach, zapewne nieraz w nocnej ciszy wpatrywał się w bezkresne niebo usiane gwiazdami. Właśnie ten imponujący widok musiał mieć żywo w pamięci, gdy pod natchnieniem świętego ducha Bożego układał, a potem śpiewał słowa Psalmu 19: „Niebiosa oznajmiają chwałę Boga, a o dziele jego rąk opowiada przestworze. Na całą ziemię wyszedł ich sznur mierniczy, a ich wypowiedzi — po kraniec żyznej krainy” (Psalm 19:1, 4).

² Dzień po dniu i noc po nocy, ‛bez mowy, bez słów i bez głosu’, cudownie uczynione przez Jehowę niebiosa obwieszczają Jego chwałę (Psalm 19:2, 3). Dzieło stwórcze nigdy nie przestaje sławić wielkości Boga, dając tym nieme świadectwo mieszkańcom „całej ziemi” i skłaniając ich do refleksji nad własną znikomością. Ale takie bezgłośne świadectwo to za mało. Ludzie wierzący w Boga są zachęcani do wywyższania Go w sposób słyszalny. Do Jego lojalnych czcicieli pewien nieznany z imienia psalmista skierował natchnione wezwanie: „Przypisujcie Jehowie chwałę i siłę. Przypisujcie Jehowie chwałę należną jego imieniu” (Psalm 96:7, 8). Ci, których łączy z Jehową bliska więź, bardzo chętnie dają posłuch temu wezwaniu. Ale na czym właściwie polega przypisywanie chwały Bogu?

6. Do czego Paweł odniósł słowa Psalmu 19:4?

⁶ Następnie Paweł zadaje logicznie powiązane pytania: „Jak będą wzywać tego, w którego nie uwierzyli? A jak uwierzą w tego, o którym nie słyszeli? A jak usłyszą bez głoszącego?” (Rzymian 10:14). Apostoł dodaje, że wśród Izraelitów „nie wszyscy okazali posłuszeństwo dobrej nowinie”. Dlaczego? Nie wynikało to z braku możliwości, lecz z braku wiary. Na dowód Paweł cytuje Psalm 19:4 i odnosi go nie tyle do niemego świadectwa dzieł Bożych, ile do chrześcijańskiej działalności ewangelizacyjnej. Pisze: „Przecież w gruncie rzeczy ‚do całej ziemi wyszedł ich głos, a ich wypowiedzi — po krańce zamieszkanej ziemi’” (Rzymian 10:16, 18). Przyłączając się w wychwalaniu Jehowy do nieożywionego dzieła stwórczego, chrześcijanie z I wieku oznajmiali dobrą nowinę o wybawieniu wszędzie, na „całej ziemi”. O tym, jak daleko docierało to orędzie, Paweł wspomina także w Liście do Kolosan. Czytamy tam, że głoszono je „wszelkiemu stworzeniu pod niebem” (Kolosan 1:23).