Zuchwalstwo wiedzie do hańby

„Przyszło zuchwalstwo? Przyjdzie i hańba; lecz mądrość jest u skromnych” (PRZYSŁÓW 11:2).

1, 2. Co to jest zuchwalstwo i jak może ono przywieść do zguby?

ZAWISTNY Lewita podżega zbuntowany tłum przeciw wodzom ustanowionym przez Jehowę. Ambitny książę snuje przebiegłą intrygę, by zagarnąć tron ojca. Niecierpliwy król lekceważy jednoznaczne wskazówki proroka Bożego. Owych trzech Izraelitów łączy wspólna cecha: zuchwalstwo.

² Zuchwalstwo może się rozwinąć w sercu każdego człowieka (Psalm 19:13). Osoba zuchwała bezczelnie pozwala sobie na coś, do czego nie ma prawa. Często prowadzi to do zguby. W gruncie rzeczy zuchwalstwo przyczyniało się do upadku królów i całych imperiów (Jeremiasza 50:29, 31, 32; Daniela 5:20). Usidliło nawet niektórych sług Jehowy i przywiodło ich do ruiny.

3. Co pomoże nam się zorientować, jak niebezpieczne jest zuchwalstwo?

³ Słusznie więc powiedziano w Biblii: „Przyszło zuchwalstwo? Przyjdzie i hańba; lecz mądrość jest u skromnych” (Przysłów 11:2). W Biblii znajdujemy przykłady świadczące o prawdziwości tego przysłowia. Przeanalizowanie niektórych z nich pomoże nam dostrzec, jak niebezpieczne jest przekraczanie stosownych granic. Rozważmy zatem przeżycia wspomnianych już trzech osób, których zawiść, ambicja i niecierpliwość skłoniły do zuchwałych czynów i ściągnęły na nich hańbę.

Korach — zawistny buntownik

4. (a) Kim był Korach i w jakich historycznych wydarzeniach uczestniczył? (b) Do jakiego niechlubnego postępowania Korach podburzył innych w późniejszych latach?

⁴ Korach był potomkiem Kehata z plemienia Lewiego, a więc bliskim kuzynem Mojżesza i Aarona. Najwidoczniej przez dziesiątki lat pozostawał lojalny wobec Jehowy. Miał zaszczyt należeć do cudownie ocalonych z Morza Czerwonego i prawdopodobnie uczestniczył w wykonywaniu wyroku Jehowy na Izraelitach uwikłanych w kult cielca u podnóża Synaju (Wyjścia 32:26). W końcu jednak stanął na czele buntu przeciw Mojżeszowi i Aaronowi, wespół z Rubenitami: Datanem, Abiramem i Onem oraz 250 naczelnikami Izraela.a „Dosyć tego”, rzekli do Mojżesza i Aarona, „gdyż całe zgromadzenie, wszyscy oni są święci i Jehowa jest pośród nich. Czemuż więc mielibyście się wynosić ponad zbór Jehowy?” (Liczb 16:1-3).

5, 6. (a) Dlaczego Korach zbuntował się przeciw Mojżeszowi i Aaronowi? (b) Dlaczego można powiedzieć, że Korach widocznie nie cenił zadań otrzymanych w organizacji Bożej?

⁵ Dlaczego Korach, długoletni wierny sługa, potem się zbuntował? Mojżesz na pewno nie przewodził Izraelowi w sposób bezduszny, nazwano go przecież „najpotulniejszym ze wszystkich ludzi, którzy byli na powierzchni ziemi” (Liczb 12:3). Najwidoczniej jednak Korach zazdrościł jemu i Aaronowi i gniewnie patrzył na ich eksponowane stanowiska, co skłoniło go do wniosku — z gruntu mylnego — że samowolnie i samolubnie wynieśli się ponad zbór (Psalm 106:16).

⁶ Problemy Koracha najprawdopodobniej wynikały po części z braku doceniania przywilejów piastowanych przez niego w organizacji Bożej. To prawda, że Kehatyci z plemienia Lewiego nie byli kapłanami, usługiwali jednak jako nauczyciele Prawa Bożego. Ponadto nosili wyposażenie i sprzęty przybytku, gdy trzeba je było przetransportować. A nie było to poślednie zadanie, ponieważ święte sprzęty mogli nosić wyłącznie ludzie czyści pod względem moralnym i religijnym (Izajasza 52:11). Tak więc reakcja Mojżesza na postawę Koracha sprowadza się w gruncie rzeczy do pytania: „Czy twoim zdaniem przydzielone ci zadanie jest tak banalne, że musisz sięgać po urząd kapłański?” (Liczb 16:9, 10). Korach zapomniał, iż największym zaszczytem jest wierne służenie Jehowie zgodnie z ustalonym przez Niego porządkiem, nie zaś zdobycie jakiegoś szczególnego stanowiska czy pozycji (Psalm 84:10).

7. (a) Jak Mojżesz postąpił z Korachem i jego ludźmi? (b) Jakie zgubne skutki przyniósł bunt Koracha?

⁷ Mojżesz poprosił Koracha i jego ludzi, żeby nazajutrz zgromadzili się przed namiotem spotkania i wzięli ze sobą kadzielnice oraz kadzidło. Ani Korach, ani jego poplecznicy nie mieli prawa ofiarować kadzidła, nie należeli bowiem do kapłanów. Przez całą noc mogli wszystko przemyśleć, ale gdyby mimo to przyszli z kadzielnicami i kadzidłem, daliby niezbity dowód, że wciąż czują się uprawnieni do zadań kapłańskich. Kiedy stawili się następnego dnia, Jehowa słusznie wyraził swoje oburzenie. „Ziemia otworzyła swą paszczę i pochłonęła” Rubenitów, a Koracha i pozostałych strawił ogień zesłany przez Boga (Powtórzonego Prawa 11:6; Liczb 16:16-35; 26:10). Swoim zuchwalstwem Korach ściągnął na siebie największą hańbę — potępienie Boże!

Wystrzegaj się „skłonności do zawiści”

8. Jak wśród chrześcijan może dać o sobie znać „skłonność do zawiści”?

⁸ Relacja o Korachu jest dla nas przestrogą. Niedoskonali ludzie mają „skłonność do zawiści”, dlatego czasem uzewnętrznia się ona także w zborze chrześcijańskim (Jakuba 4:5). Możemy na przykład przykładać zbyt dużą wagę do stanowisk i podobnie jak Korach zazdrościć innym przywilejów, które sami pragniemy otrzymać. Albo możemy się upodobnić do Diotrefesa, chrześcijanina z I wieku. Miał on bardzo krytyczny stosunek do autorytetu apostołów, bo zapewne sam chciał objąć kierownictwo. A jak wynika ze słów Jana, Diotrefes ‛lubił zajmować pierwsze miejsce’ (3 Jana 9).

9. (a) Jakiego stosunku do zadań w zborze musimy się wystrzegać? (b) Jak powinniśmy się zapatrywać na swoje miejsce w organizacji Bożej?

⁹ Rzecz jasna, nie ma nic złego w tym, że chrześcijanin ubiega się o odpowiedzialne zadania w zborze. Apostoł Paweł nawet do tego zachęcał (1 Tymoteusza 3:1). Nigdy jednak nie powinniśmy traktować przywilejów służby jako odznaczeń za zasługi, dowodów, że wspięliśmy się na kolejny szczebel kariery. Pamiętajmy o słowach Jezusa: „Kto by się chciał stać wielkim wśród was, ma być waszym sługą, a kto by chciał być pierwszym wśród was, ma być waszym niewolnikiem” (Mateusza 20:26, 27). Byłoby to naprawdę niestosowne, jeślibyśmy zazdrościli osobom wykonującym bardziej odpowiedzialne zadania, jak gdyby nasza wartość w oczach Boga zależała od „stopnia” w Jego organizacji. Jezus powiedział: „Wy wszyscy jesteście braćmi” (Mateusza 23:8). Istotnie, czy to głosiciele, czy pionierzy, nowo ochrzczeni czy długoletni lojalni bracia — wszyscy służący Jehowie z całej duszy zajmują godne miejsce w Jego organizacji (Łukasza 10:27; 12:6, 7; Galatów 3:28; Hebrajczyków 6:10). To prawdziwe błogosławieństwo pracować ramię w ramię z milionami osób, które starają się wprowadzać w czyn biblijną radę: „Jedni wobec drugich przepaszcie się uniżeniem umysłu” (1 Piotra 5:5).

Absalom — ambitny intrygant

10. Kim był Absalom i jak usiłował przypodobać się ludziom przychodzącym do króla na sąd?

¹⁰ Koleje życia Absaloma, trzeciego syna króla Dawida, to swoiste studium ambicji. Ten podstępny intrygant starał się przypodobać Izraelitom, którzy przychodzili do króla na sąd. Najpierw insynuował, że Dawid nie przejmuje się ich potrzebami. Potem bez ogródek przechodził do sedna sprawy: „O, gdybyż mnie ustanowiono sędzią w tej ziemi”, wzdychał, „by do mnie mógł przychodzić każdy, kto ma sprawę sądową lub czeka na sądownicze rozstrzygnięcie! Wtedy ja oddałbym mu sprawiedliwość”. Jego przebiegłość i przewrotność nie miały granic. „Gdy ktoś podszedł, by mu się pokłonić”, czytamy w Biblii, „on wyciągał rękę, chwytał go i całował. Absalom postępował tak wobec wszystkich Izraelitów, którzy przychodzili na sąd do króla”. Z jakim skutkiem? „Wykradał Absalom serca mężów izraelskich” (2 Samuela 15:1-6).

11. Jak Absalom zmierzał do zagarnięcia tronu Dawida?

¹¹ Absalom był zdecydowany bezprawnie zagarnąć królewską władzę ojca. Pięć lat wcześniej kazał zabić najstarszego syna Dawida, Amnona, pod pozorem zemsty za gwałt na Tamar, siostrze Absaloma (2 Samuela 13:28, 29). Już chyba wtedy zmierzał do objęcia tronu, uznając zamordowanie Amnona za łatwy sposób pozbycia się rywala.b Jakkolwiek było, gdy sprawa dojrzała, Absalom zrobił decydujący krok. Polecił obwieścić po całym kraju, że został królem (2 Samuela 15:10).

12. Wyjaśnij, jak zuchwalstwo wiodło Absaloma do hańby.

¹² Początkowo Absalom osiągał swoje cele, ponieważ „spisek się umacniał i coraz więcej ludu było z Absalomem”. Doszło do tego, że król Dawid w obawie o życie musiał uciekać (2 Samuela 15:12-17). Jednakże wkrótce potem Absalom zakończył karierę — został zabity przez Joaba, wrzucony do dołu i przysypany kamieniami. Pomyśl tylko: ten ambitny człowiek, który chciał być królem, nie doczekał się nawet przyzwoitego pogrzebu!c Zuchwałość rzeczywiście okryła Absaloma hańbą (2 Samuela 18:9-17).

Strzeż się samolubnej ambicji

13. Jak w sercu chrześcijanina może się rozwinąć ambicja?

¹³ Dojście Absaloma do władzy i jego późniejszy upadek są dla nas lekcją. W dzisiejszym świecie wyzutym z zasad ludzie zazwyczaj schlebiają przełożonym i starają się im przymilać jedynie po to, żeby zrobić na nich dobre wrażenie albo otrzymać jakieś wyróżnienie lub awans. Jednocześnie mogą się przechwalać przed swoimi podwładnymi, szukając poklasku i poparcia. Gdybyśmy utracili czujność, również w naszym sercu mogłaby się rozwinąć ambicja. Najwidoczniej przydarzyło się to niektórym chrześcijanom w I stuleciu, apostołowie czuli się bowiem zmuszeni wyraźnie ostrzec przed takimi jednostkami (Galatów 4:17; 3 Jana 9, 10).

14. Dlaczego musimy się wystrzegać ambicji i chełpliwości?

¹⁴ Jehowa nie ma w swej organizacji miejsca dla chełpliwych intrygantów, którzy starają się ‛szukać własnej chwały’ (Przysłów 25:27). Biblia dobitnie ostrzega: „Jehowa odetnie wszystkie schlebiające wargi, język mówiący wielkie rzeczy” (Psalm 12:3). Takie schlebiające wargi miał Absalom. Wypowiadał nadęte słowa do ludzi, których uznania potrzebował tylko po to, by zdobyć upragnioną władzę. Jakże inaczej wygląda nasza szczęśliwa społeczność braterska, która stosuje się do rady Pawła: ‛Niczego nie czyńcie ze swarliwości czy z próżności, ale z uniżeniem umysłu uważajcie drugich za wyższych od siebie’ (Filipian 2:3).

Saul — niecierpliwy król

15. Jak Saul dowiódł kiedyś swej skromności?

¹⁵ Saul, który później został królem Izraela, początkowo był skromny. Zwróćmy uwagę choćby na to, co się wydarzyło w latach jego młodości. Gdy prorok Boży Samuel wyraził się o nim przychylnie, Saul pokornie odrzekł: „Czyż ja nie jestem Beniaminitą z najmniejszego wśród plemion Izraela, a moja rodzina — najmniej znaczącą ze wszystkich rodzin plemienia Beniamina? Dlaczego więc powiedziałeś do mnie coś takiego?” (1 Samuela 9:21).

16. Jak Saul dał wyraz zniecierpliwieniu?

¹⁶ Potem jednak Saul wyzbył się skromności. Podczas wojny z Filistynami wycofał się do Gilgal, gdzie miał czekać, aż Samuel przyjdzie błagać Boga i złożyć Mu ofiary. Kiedy prorok nie dotarł w ustalonym terminie, Saul zuchwale sam złożył ofiarę całopalną. Zaraz potem Samuel przybył i zapytał: „Cóżeś uczynił?” Ten odrzekł: „Zobaczyłem, że lud już się ode mnie rozpierzchnął, ty zaś nie przyszedłeś w wyznaczonych dniach (...) Przymusiłem się zatem i złożyłem ofiarę całopalną” (1 Samuela 13:8-12).

17. (a) Dlaczego w pierwszej chwili postępowanie Saula mogłoby się wydawać uzasadnione? (b) Dlaczego Jehowa potępił Saula za niecierpliwy postępek?

¹⁷ Na pierwszy rzut oka postępowanie Saula wydaje się uzasadnione. Przecież „mocno napierano na lud”, który ‛był w opałach’ i drżał z powodu rozpaczliwej sytuacji (1 Samuela 13:6, 7). Oczywiście nie ma nic złego w wykazaniu inicjatywy, gdy wymagają tego okoliczności.d Niemniej trzeba pamiętać, że Jehowa potrafi czytać w sercach i dostrzega nasze najskrytsze pobudki (1 Samuela 16:7). Musiał więc wiedzieć o Saulu coś, o czym nie ma w Biblii wyraźnej wzmianki. Jehowa mógł na przykład zauważyć, iż niecierpliwość Saula wypływa z pychy. Saul być może bardzo się złościł tym, że jako król całego Izraela musi czekać na kogoś, kto w jego oczach był starym, niemrawym prorokiem! Tak czy inaczej, Saul uznał opóźnienie Samuela za wystarczający powód, by wziąć sprawy w swoje ręce i zignorować otrzymane jasne wytyczne. Jaki był tego skutek? Samuel nie pochwalił jego inicjatywy. Przeciwnie, zganił Saula, mówiąc: „Twoje królestwo nie będzie trwałe (...) ponieważ ty nie zachowałeś tego, co ci Jehowa nakazał” (1 Samuela 13:13, 14). Po raz kolejny zuchwałość sprowadziła hańbę.

Wystrzegaj się niecierpliwości

18, 19. (a) Wyjaśnij, jak niecierpliwość mogłaby dziś skłonić sługę Bożego do zuchwałego postępowania. (b) O czym powinniśmy pamiętać, jeśli chodzi o funkcjonowanie zboru chrześcijańskiego?

¹⁸ Relację o zuchwałym czynie Saula utrwalono w Biblii dla naszego pożytku (1 Koryntian 10:11). Jakże łatwo jest się denerwować z powodu wad naszych braci! Podobnie jak Saul możemy się niecierpliwić i uważać, że jeśli coś ma być załatwione dobrze, to musimy się tym zająć sami. Na przykład jakiś brat wyróżnia się zdolnościami organizacyjnymi. Jest punktualny, dobrze zna bieżący tryb załatwiania spraw zborowych, umiejętnie przemawia i naucza. Jednocześnie widzi, że inni nie są tak skrupulatni jak on i w jego odczuciu robią zbyt mało. Czy to upoważnia go do wyrażania zniecierpliwienia? Czy powinien krytykować braci i dawać im do zrozumienia, że gdyby nie jego starania, nic by się nie działo i zbór by niedomagał? Byłoby to zuchwalstwo!

¹⁹ Co w rzeczywistości zespala zbór chrześcijan? Sprawne zarządzanie? Wydajność? Głęboka wiedza? Oczywiście wszystko to przyczynia się do odpowiedniego funkcjonowania zboru (1 Koryntian 14:40; Filipian 3:16; 2 Piotra 3:18). Jednakże zgodnie ze słowami Jezusa jego naśladowcy mają być rozpoznawani przede wszystkim po miłości (Jana 13:35). Dlatego troskliwi starsi, choć pamiętają o porządku, zdają sobie sprawę, że zbór nie jest przedsiębiorstwem wymagającym surowego zarządzania, lecz trzodą potrzebującą czułej opieki (Izajasza 32:1, 2; 40:11). Zuchwałe lekceważenie takich zasad często sieje niezgodę, natomiast zbożny porządek zapewnia pokój (1 Koryntian 14:33; Galatów 6:16).

20. Czym się zajmiemy w następnym artykule?

²⁰ Biblijne doniesienia o Korachu, Absalomie i Saulu wyraźnie ukazują, że zuchwalstwo wiedzie do hańby, jak wspomniano w Księdze Przysłów 11:2. Ale w tym samym wersecie dodano: „Mądrość jest u skromnych”. Co to jest skromność? Jakie biblijne przykłady pozwalają nam lepiej poznać ten przymiot i jak obecnie możemy przejawiać skromność? Zagadnienia te zostaną omówione w następnym artykule.

[Przypisy]

„Mądrość jest u skromnych”

„Czego Jehowa wymaga od ciebie prócz tego, żebyś (...) był skromny, chodząc ze swoim Bogiem?” (MICHEASZA 6:8).

1, 2. Co to jest skromność i czym różni się od zuchwalstwa?

ZNAMIENITY apostoł nie chce zwracać na siebie uwagi. Dzielny izraelski sędzia uznaje się za najmniejszego w domu swego ojca. Największy ze wszystkich ludzi oświadcza, że nie dysponuje nieograniczoną władzą. Każda z tych osób dała dowód skromności.

² Skromność jest przeciwieństwem zuchwalstwa. Człowiek skromny trzeźwo ocenia swoje zdolności i wartość, nie jest zarozumiały ani próżny. Wystrzega się dumy, chełpliwości i ambicji i zawsze zdaje sobie sprawę z własnych ograniczeń. Dlatego szanuje i uwzględnia uczucia i poglądy innych.

3. W jakim sensie mądrość „jest u skromnych”?

³ W Biblii słusznie powiedziano: „Mądrość jest u skromnych” (Przysłów 11:2). Skromny człowiek jest mądry, ponieważ postępuje w sposób podobający się Bogu i strzeże się zuchwalstwa, które wiedzie do hańby (Przysłów 8:13; 1 Piotra 5:5). O tym, że skromność jest wyrazem mądrości, świadczy życie mnóstwa sług Bożych. Przyjrzyjmy się bliżej trzem przykładom wspomnianym na początku artykułu.

Paweł — ‛podwładny’ i ‛szafarz’

4. Jakie niezwykłe przywileje otrzymał Paweł?

⁴ Paweł wyróżniał się wśród pierwszych chrześcijan — i nie bez powodu. W trakcie swej działalności przemierzył tysiące kilometrów na morzu i lądzie oraz założył wiele zborów. Ponadto otrzymał od Jehowy wizje, a także dar mówienia językami (1 Koryntian 14:18; 2 Koryntian 12:1-5). Został też pobudzony przez Boga do napisania 14 listów, które obecnie stanowią część Chrześcijańskich Pism Greckich. Rzeczywiście więc można powiedzieć, że Paweł trudził się więcej niż pozostali apostołowie (1 Koryntian 15:10).

5. Jak Paweł dowiódł, że ma o sobie skromne zdanie?

⁵ Ponieważ Paweł przodował w działalności chrześcijańskiej, można by mniemać, że pragnął błyszczeć wśród innych i afiszować się swoim autorytetem. Tak jednak nie było. Paweł przejawiał skromność. Nazwał siebie „najmniejszym z apostołów” i dodał: „Nie jestem godzien zwać się apostołem, ponieważ prześladowałem zbór Boży” (1 Koryntian 15:9). Jako były prześladowca chrześcijan, Paweł nigdy nie zapomniał, że samą więzią z Bogiem — nie mówiąc już o specjalnych przywilejach służby — mógł się cieszyć jedynie dzięki niezasłużonej życzliwości (Jana 6:44; Efezjan 2:8). Dlatego nie wywyższał się z powodu niezwykłych osiągnięć w dziele (1 Koryntian 9:16).

6. Jak Paweł okazywał skromność w kontaktach z Koryntianami?

⁶ Skromność Pawła dała się zauważyć zwłaszcza w jego kontaktach z Koryntianami. Niektórzy z nich najwidoczniej byli zauroczeni Apollosem, Kefasem i Pawłem oraz innymi — w ich odczuciu — niezwykłymi nadzorcami (1 Koryntian 1:11-15). Jednakże Paweł ani nie zabiegał o chwałę u Koryntian, ani nie wyzyskiwał ich zachwytu. Gdy ich odwiedził, nie wystąpił „z niezwykłością mowy lub mądrości”. Przeciwnie, o sobie i swych współpracownikach powiedział: „Niechże człowiek ocenia nas jako podwładnych Chrystusa oraz szafarzy świętych tajemnic Bożych” (1 Koryntian 2:1-5; 4:1).a

7. Jak Paweł przejawiał skromność nawet wtedy, gdy udzielał rad?

⁷ Paweł przejawiał skromność nawet wtedy, gdy był zmuszony udzielać dobitnych rad i napomnień. Upraszając współchrześcijan, nie powoływał się na swój apostolski autorytet, lecz czynił to „przez wzgląd na przejawy współczucia Bożego” oraz „w imię miłości” (Rzymian 12:1, 2; Filemona 8, 9). Dlaczego tak postępował? Ponieważ naprawdę uważał się za ‛współpracownika’ braci, a nie za ‛pana ich wiary’ (2 Koryntian 1:24). To zapewne dzięki swej skromności stał się szczególnie drogi chrześcijanom z I wieku (Dzieje 20:36-38).

Skromne podejście do przywilejów

8, 9. (a) Dlaczego powinniśmy mieć o sobie skromne zdanie? (b) Jak osoby obdarzone pewną miarą władzy mogą dowodzić skromności?

⁸ Paweł dał piękny przykład dzisiejszym chrześcijanom. Nikt z nas nie powinien sądzić, że jest ważniejszy od innych — bez względu na to, jak odpowiedzialne zadania mu powierzono. Paweł napisał: „Jeśli ktoś myśli, że jest czymś, a jest niczym, to zwodzi swój umysł” (Galatów 6:3). Dlaczego? Ponieważ „wszyscy zgrzeszyli i brakuje im chwały Bożej” (Rzymian 3:23; 5:12). Nigdy więc nie powinniśmy zapominać, że każdy z nas odziedziczył po Adamie grzech i śmierć. Szczególne przywileje służby nie zdołają nas wydźwignąć z grzesznego stanu poniżenia (Kaznodziei 9:2). I podobnie jak to było w wypadku Pawła, już sama więź z Bogiem jest dla ludzi przejawem niezasłużonej życzliwości, a cóż dopiero pełnienie jakiejś zaszczytnej służby (Rzymian 3:12, 24).

⁹ Mając to w pamięci, człowiek skromny nie pyszni się swymi przywilejami ani nie chełpi się tym, czego dokonał (1 Koryntian 4:7). A gdy udziela rad lub napomnień, czyni to nie jako pan, lecz jako współpracownik. Osoba wyróżniająca się pod jakimiś względami na pewno postępowałaby niestosownie, gdyby zabiegała o pochwały albo wyzyskiwała podziw współwyznawców (Przysłów 25:27; Mateusza 6:2-4). Jeśli słowa pochwały mają mieć jakąkolwiek wartość, to powinny pochodzić od innych i być spontaniczne. Gdy je otrzymujemy, nie możemy myśleć o sobie więcej niż należy (Przysłów 27:2; Rzymian 12:3).

10. Wyjaśnij, jak niektórzy na pozór mniej znaczący chrześcijanie mogą w rzeczywistości być „bogaci w wierze”.

¹⁰ Jeżeli powierzono nam jakieś odpowiedzialne zadanie, skromność pomoże nam nie zwracać na siebie niestosownej uwagi i nie sprawiać wrażenia, że zbór dobrze się rozwija jedynie dzięki naszym wysiłkom i zdolnościom. Ktoś na przykład może być wyjątkowo uzdolnionym nauczycielem (Efezjan 4:11, 12). Jednak wszyscy ze skromnością musimy przyznać, że niektóre najistotniejsze pouczenia na zebraniach zborowych nie są przekazywane z podium. Czyż nie czujemy się pokrzepieni, widząc chociażby samotną matkę, która regularnie przychodzi do Sali Królestwa z gromadką dzieci? Albo gdy przygnębiony współwyznawca niestrudzenie przybywa na zebrania, mimo że ciągle przytłacza go poczucie niskiej wartości? I czy tak samo nie zachęca nas nastolatek, który robi postępy duchowe, choć jest wystawiony na zgubne wpływy w szkole i gdzie indziej? (Psalm 84:10). Tacy chrześcijanie zazwyczaj nie stoją na świeczniku. O ich próbach lojalności możemy nie wiedzieć prawie nic. A jednak mogą oni być równie „bogaci w wierze” jak inni, bardziej wyróżniający się współwyznawcy (Jakuba 2:5). Przecież w ostatecznym rozrachunku uznanie u Jehowy zdobywamy dzięki wierności (Mateusza 10:22; 1 Koryntian 4:2).

Gedeon — ‛najmniejszy w domu swego ojca’

11. Jak Gedeon dowiódł skromności w rozmowie z aniołem Bożym?

¹¹ Gedeon, mężny młody człowiek z plemienia Manassesa, żył w burzliwym okresie dziejów Izraela. Lud Boży od siedmiu lat był gnębiony przez Midianitów. Nadszedł jednak czas, gdy Jehowa postanowił wyzwolić swych sług. Gedeonowi ukazał się anioł Boży i oznajmił: „Jehowa jest z tobą, dzielny mocarzu”. Gedeon był skromny, dlatego nie piał z zachwytu po tej nieoczekiwanej pochwale. Z szacunkiem rzekł do anioła: „Wybacz mi, mój panie, ale jeśli Jehowa jest z nami, to dlaczego przyszło na nas to wszystko?” Anioł wyjaśnił mu te sprawy, po czym rzekł: „Na pewno wybawisz Izraela z dłoni Midianu”. Jak zareagował Gedeon? Nie rzucił się łapczywie na to zadanie, by wykorzystać okazję i zostać bohaterem narodowym, lecz odparł: „Wybacz mi, Jehowo. Czymże mam wybawić Izraela? Oto mój tysiąc jest najmniejszy w Manassesie, a ja jestem najmniejszy w domu mego ojca”. Ileż w tym skromności! (Sędziów 6:11-15).

12. Jak Gedeon okazał roztropność przy wypełnianiu swego zadania?

¹² Zanim Jehowa wysłał Gedeona do walki, poddał go próbie. Jakiej? Polecił mu zburzyć ołtarz Baala należący do jego ojca oraz ściąć stojący obok święty pal. Zadanie to wymagało odwagi, ale wypełniając je, Gedeon dał dowód skromności i roztropności. Nie chciał zrobić z tego widowiska, dlatego działał niepostrzeżenie, pod osłoną nocy. Zachował przy tym stosowną ostrożność. Wziął ze sobą 10 sług — niektórzy być może stali na straży, a inni pomagali mu w niszczeniu ołtarza i świętego słupa.b Tak czy inaczej, dzięki błogosławieństwu Jehowy Gedeon wywiązał się z otrzymanego zadania i z czasem pod kierownictwem Bożym wyzwolił Izraela z ręki Midianitów (Sędziów 6:25-27).

Bądź skromny i roztropny

13, 14. (a) Jak możemy przejawiać skromność, gdy otrzymujemy jakiś przywilej służby? (b) Jaki piękny przykład skromności dał brat Macmillan?

¹³ Skromność Gedeona stanowi dla nas ważną lekcję. Jak się zachowujemy, gdy na przykład otrzymujemy nowy przywilej służby? Czy najpierw myślimy o znaczeniu i prestiżu, jakie się z tym wiążą? A może raczej skromnie i z modlitwą zastanawiamy się, czy podołamy temu zadaniu? Znakomity przykład dał pod tym względem brat Alexander H. Macmillan, który zakończył swój ziemski bieg w roku 1966. Pewnego razu Charles T. Russell, pierwszy prezes Towarzystwa Strażnica, zapytał Macmillana, kto jego zdaniem mógłby nadzorować dzieło, gdy Russella nie będzie. W trakcie rozmowy brat Macmillan ani razu nie zwrócił uwagi na siebie, choć miał ku temu dogodną okazję. Na koniec brat Russell poprosił go, żeby sam zastanowił się nad przyjęciem tego zadania. „Stałem tam na wpół oszołomiony — napisał po latach Macmillan. „Bardzo wiele o tym myślałem i dużo się modliłem, zanim w końcu powiedziałem, że z radością uczynię wszystko, by mu pomóc”.

¹⁴ Wkrótce potem brat Russell zmarł i potrzebny był nowy prezes Towarzystwa Strażnica. Ponieważ podczas ostatniej podróży kaznodziejskiej Russella odpowiedzialny za dzieło był Macmillan, pewien brat rzekł do niego: „Mac, masz ogromną szansę zostać prezesem. Byłeś specjalnym przedstawicielem brata Russella pod jego nieobecność; powiedział nam, żebyśmy cię słuchali. A teraz pojechał i już nie wrócił. Wygląda na to, że to ty przejmiesz sprawy”. Macmillan odparł: „Bracie, nie można tak na to patrzeć. To jest dzieło Pana, a w organizacji Pana możesz otrzymać tylko takie zadanie, jakie Pan uzna za stosowne. Ja na pewno nie jestem odpowiednią osobą”. Później brat Macmillan zalecił na ten urząd kogoś innego. Podobnie jak Gedeon miał o sobie skromne zdanie. My również powinniśmy tak patrzeć na siebie.

15. Wymień praktyczne sposoby okazywania rozeznania podczas głoszenia.

¹⁵ Musimy też przejawiać skromność w sposobie wykonywania swych zadań. Gedeon był roztropny i starał się nie rozjątrzać niepotrzebnie swych wrogów. W dziele głoszenia postępujmy podobnie i w rozmowach z innymi kierujmy się skromnością i roztropnością. To prawda, że uczestniczymy w duchowym boju i obalamy „rozumowania” oraz „to, co silnie obwarowane” (2 Koryntian 10:4, 5). Nie możemy jednak zwracać się do drugich protekcjonalnie lub w inny sposób zrażać ich do naszego orędzia. Przeciwnie, mamy szanować ich poglądy, uwypuklać sprawy, w których jesteśmy zgodni, i skupiać się na pozytywnych aspektach orędzia (Dzieje 22:1-3; 1 Koryntian 9:22; Objawienie 21:4).

Jezus — najlepszy przykład skromności

16. Jak Jezus dowiódł, że ma o sobie skromne zdanie?

¹⁶ Najwspanialszym wzorem skromności jest Jezus Chrystus.c Choć cieszył się zażyłą więzią z Ojcem, otwarcie przyznał, iż niektóre rzeczy leżą poza zasięgiem jego możliwości (Jana 1:14). Gdy na przykład matka Jakuba i Jana prosiła, by jej dwaj synowie zasiadali obok Jezusa w jego królestwie, odrzekł: „To zasiadanie po mej prawicy i po mej lewicy nie moją jest rzeczą” (Mateusza 20:20-23). Przy innej okazji szczerze oświadczył: „Nie mogę nic uczynić z własnej inicjatywy; (...) nie szukam własnej woli, lecz woli tego, który mnie posłał” (Jana 5:30; 14:28; Filipian 2:5, 6).

17. Jak Jezus wyrażał skromność w kontaktach z drugimi?

¹⁷ Jezus pod każdym względem przewyższa niedoskonałych ludzi; od swego Ojca, Jehowy, otrzymał niezrównaną władzę. Mimo to w kontaktach z uczniami przejawiał skromność. Nie onieśmielał ich popisami wiedzy. Odznaczał się wrażliwością i współczuciem oraz brał pod uwagę ich ludzkie potrzeby (Mateusza 15:32; 26:40, 41; Marka 6:31). A zatem choć był doskonały, nie postępował jak perfekcjonista. Nigdy nie wymagał od swoich naśladowców więcej, niż mogliby z siebie dać, nigdy też nie nakładał na nich brzemion, których nie byliby w stanie udźwignąć (Jana 16:12). Nic więc dziwnego, że dla wielu był pokrzepieniem (Mateusza 11:29).

Naśladuj skromność Jezusa

18, 19. Jak możemy naśladować skromność Jezusa (a) w ocenie samych siebie i (b) w traktowaniu innych?

¹⁸ Skoro największy ze wszystkich ludzi przejawiał skromność, o ileż bardziej powinniśmy to robić my. Niedoskonali ludzie często wzbraniają się przyznać, że nie dysponują nieograniczoną władzą. Ale wzorem Jezusa chrześcijanie usilnie starają się być skromni. Nie są zbyt dumni, by powierzać odpowiedzialne zadania tym, którzy potrafią im sprostać; nie są też wyniośli ani niechętni do przyjmowania wskazówek od osób mających prawo ich udzielać. Są gotowi do współpracy, dzięki czemu wszystko w zborze może się odbywać „przyzwoicie i w sposób uporządkowany” (1 Koryntian 14:40).

¹⁹ Powodowani skromnością, będziemy też mieć rozsądne oczekiwania wobec drugich oraz zwracać uwagę na ich potrzeby (Filipian 4:5). Możemy posiadać umiejętności i zalety, jakich inni nie mają. Ale gdy jesteśmy skromni, nie będziemy zawsze spodziewać się po drugich postępowania, które nam odpowiada. Wiedząc, że każdy ma jakieś ograniczenia, będziemy się kierować skromnością i przymykać oczy na cudze niedociągnięcia. Piotr napisał: „Nade wszystko darzcie jedni drugich żarliwą miłością, ponieważ miłość zakrywa mnóstwo grzechów” (1 Piotra 4:8).

20. Co możemy zrobić, gdy zauważymy u siebie brak skromności?

²⁰ Jak się przekonaliśmy, mądrość rzeczywiście jest u skromnych. Co więc zrobisz, jeśli zauważysz u siebie przejawy zuchwalstwa lub braku skromności? Nie ulegaj zniechęceniu, lecz weź przykład z Dawida, który modlił się następująco: „Od zuchwałych uczynków powstrzymaj swego sługę; nie pozwól, by panowały nade mną” (Psalm 19:13). Naśladując wiarę takich osób jak Paweł, Gedeon, a przede wszystkim Jezus Chrystus, sami się przekonamy o prawdziwości słów: „Mądrość jest u skromnych” (Przysłów 11:2).

[Przypisy]