• Czekaj na Jehowę
    Proroctwo Izajasza światłem dla całej ludzkości, tom I

    • 5, 6. (a) Dlaczego zawarcie przymierza z Egiptem jest groźną pomyłką? (b) Jaka wcześniejsza wędrówka ludu Bożego ukazuje, że ta wyprawa do Egiptu jest niemądra?

      5 Ktoś mógłby sugerować, że wyprawa do Egiptu jest przypadkowa, toteż Izajasz podaje więcej szczegółów. „Wypowiedź przeciwko zwierzętom południa: Przez krainę udręki i uciążliwości, lwa i pomrukującego lamparta, żmii i ognistego węża latającego, niosą na grzbietach dorosłych osłów swoje zasoby, a na garbach wielbłądów swoje zapasy” (Izajasza 30:6a). A zatem podróż jest starannie zaplanowana. Posłowie zbierają karawanę: ładują drogocenne towary na wielbłądy i osły i podążają na południe do Egiptu przez jałowe pustkowie, na którym roi się od lwów i jadowitych węży. W końcu docierają do celu i wręczają Egipcjanom kosztowności. W ten sposób zapewniają sobie ochronę, a przynajmniej tak sądzą. Tymczasem Jehowa oznajmia: „Dla ludu okażą się bezużyteczne. Egipcjanie zaś są tylko marnością i pomagać będą na darmo. Dlatego nazwałem ją: ‚Rahab — mają siedzieć bez ruchu’” (Izajasza 30:6b, 7). „Rahab”, „potwór morski”, stał się symbolem Egiptu (Izajasza 51:9, 10). Jest on gotów wszystko przyrzec, ale nie dotrzymuje żadnej obietnicy. Zawarcie z nim sojuszu to pomyłka, która okaże się dla Judy zgubna w skutkach.

      6 Kiedy Izajasz opowiada o wyprawie posłów, słuchacze być może przypominają sobie podobną wędrówkę, odbytą za czasów Mojżesza. Ich przodkowie szli przez to samo „straszliwe pustkowie” (Powtórzonego Prawa 8:14-16). Jednakże za dni Mojżesza Izraelici uciekali z Egiptu, z niewoli. Teraz wysłannicy zmierzają do tego kraju i w gruncie rzeczy — do utraty niezależności. Co za głupota! Obyśmy nigdy nie powzięli równie niemądrej decyzji i nie zamienili wolności duchowej na niewolę! (Porównaj Galatów 5:1).