„To jest mój sługa, którego wybrałem, którego kocham i darzę uznaniem! Dam mu swojego ducha i wyjaśni narodom, czym jest sprawiedliwość. Nie będzie się wykłócał ani głośno krzyczał, nikt też nie usłyszy jego głosu na głównych ulicach. Nie zmiażdży zgniecionej trzciny ani nie zgasi tlącego się knota, aż sprawi, że sprawiedliwość zatryumfuje. I w jego imieniu narody będą pokładać nadzieję” (Mateusza 12:18-21; Izajasza 42:1-4).

Ponadto Jezus przynosi pocieszające orędzie tym, którzy przypominają zgniecioną trzcinę, zgiętą i powaloną. Są oni jak tlący się knot, w którym już prawie zgasła ostatnia iskierka. Jezus nie miażdży takiej zgniecionej trzciny ani nie gasi migoczącego, dymiącego knota. Przeciwnie, jest delikatny, czuły i umiejętnie podnosi na duchu potulnych. Słusznie więc narody mogą w nim pokładać nadzieję!