⁵ Czy Egipt jest pewniejszym wybawcą niż Jehowa? Owi niewierni Żydzi najwyraźniej zapomnieli o wydarzeniach sprzed setek lat — wydarzeniach, które poprzedziły powstanie ich narodu. Jehowa pyta: „Czy moja ręka rzeczywiście stała się tak krótka, że nie może wykupić, albo czy nie ma we mnie mocy, żeby uwolnić? Oto swoim zgromieniem wysuszam morze; rzeki czynię pustkowiem. Ich ryby cuchną z braku wody i zdychają z pragnienia. Przyodziewam niebiosa pomroką i wór czynię ich okryciem” (Izajasza 50:2b, 3).

⁷ Bóg zatrzymał Egipcjan, umieszczając między nimi a Izraelitami słup obłoku. Po stronie egipskiej panował mrok, a po izraelskiej rozlewała się jasność (Wyjścia 14:20). Trzymając wojsko egipskie w pewnej odległości, Jehowa „zaczął cofać morze silnym wiatrem wschodnim, wiejącym przez całą noc, i zamieniać basen morza w suchą ziemię” (Wyjścia 14:21). Wody się rozdzieliły, tak iż wszyscy z ludu — mężczyźni, kobiety i dzieci — mogli bezpiecznie schronić się po przeciwnej stronie Morza Czerwonego. Kiedy już się do niej zbliżali, Jehowa uniósł obłok. W gorączce pogoni Egipcjanie na oślep ruszyli po odsłoniętym dnie morza. Lecz gdy Izraelici znaleźli się cało na drugim brzegu, Jehowa pozwolił wodom wrócić na swe miejsce i zatopić faraona wraz z jego armią. W taki właśnie sposób walczył w obronie swego ludu. Jakże to pokrzepia żyjących dziś chrześcijan! (Wyjścia 14:23-28).