³ Prorok obwieścił: „Oto panna będzie brzemienna i urodzi syna, i nazwie go imieniem Immanuel. Zanim (...) chłopiec będzie umiał odrzucać zło, a wybierać dobro, ziemia, przed której dwoma królami [syryjskim i izraelskim] odczuwasz okropny strach, będzie całkowicie porzucona” (Izaj. 7:14, 16). Pierwsza część tego proroctwa zwykle jest odnoszona do narodzin Mesjasza, i słusznie (Mat. 1:23). Ponieważ jednak „dwaj królowie” — władcy Syrii i Izraela — w okresie narodzin Jezusa nie stanowili zagrożenia dla Judy, proroctwo o Immanuelu musiało mieć swoje pierwotne spełnienie w czasach Izajasza.

⁴ Wkrótce po tym, jak Izajasz wyrzekł te zdumiewające słowa, jego żona poczęła i urodziła mu syna, któremu nadano imię Maher-Szalal-Chasz-Baz. Możliwe, że właśnie ten chłopiec był zapowiedzianym Immanuelema. W czasach biblijnych przy narodzinach niemowlęciu nieraz nadawano imię upamiętniające na przykład jakieś ważne wydarzenie. Potem jednak rodzice i krewni mogli nazywać dziecko innym imieniem (2 Sam. 12:24, 25). Nic nie wskazuje na to, żeby do Jezusa kiedykolwiek zwracano się imieniem Immanuel (odczytaj Izajasza 7:14; 8:3, 4).