15, 16. (a) W jakim ‛późniejszym’ okresie zmieni się sytuacja „okręgów Zebulona i Naftalego”? (b) Jak ziemi ‛traktowanej ze wzgardą’ zostaje „okazany szacunek”?

¹⁵ Na to pytanie odpowiada apostoł Mateusz w natchnionym sprawozdaniu z ziemskiej działalności Jezusa. Opisując początki jego służby, relacjonuje: „Opuściwszy Nazaret, [Jezus] przyszedł i obrał sobie siedzibę w Kafarnaum, nad morzem, w okręgach Zebulona i Naftalego, żeby się spełniło, co zostało powiedziane przez proroka Izajasza, mówiącego: ‚Ziemio Zebulona i ziemio Naftalego, wzdłuż drogi nadmorskiej, po drugiej stronie Jordanu, Galileo narodów! Lud siedzący w ciemności ujrzał wielkie światło, a nad siedzącymi w krainie śmiertelnego cienia wzeszło światło’” (Mateusza 4:13-16).

„Wielkie światło”

17. Jak w Galilei pojawia się „wielkie światło”?

¹⁷ A co oznacza wzmianka Mateusza o „wielkim świetle” w Galilei? Te słowa również nawiązują do proroctwa wypowiedzianego przez Izajasza. Napisał on: „Lud, który chodził w ciemności, ujrzał wielkie światło. Nad mieszkającymi w krainie głębokiego cienia zajaśniało światło” (Izajasza 9:2). W I wieku n.e. światło prawdy przesłaniały fałszywe nauki pogańskie. Żydowscy przywódcy religijni jeszcze pogarszali sytuację forsowaniem własnej tradycji religijnej, którą ‛unieważnili słowo Boga’ (Mateusza 15:6). Pokorny lud cierpiał ucisk i był zdezorientowany, bo miał „ślepych przewodników” (Mateusza 23:2-4, 16). Kiedy pojawił się Jezus Mesjasz, wielu uniżonym osobom w cudowny sposób otworzyły się oczy (Jana 1:9, 12). Określenie „wielkie światło” z proroctwa Izajasza doskonale więc pasuje do ziemskiej służby Jezusa oraz dobrodziejstw wynikających z jego ofiary (Jana 8:12).

[Ilustracja na stronie 127]

Jezus był światłem dla tej ziemi