„[2] Pod koniec dni dojdzie do tego, że góra domu Jehowy zostanie trwale umocniona wyżej od gór i stanowczo będzie wyniesiona ponad pagórki; i koniecznie napłyną ku niej wszystkie narody. [3] Z pewnością przybędą liczne ludy i powiedzą: ‛Przyjdźcie, wstąpmy na górę Jehowy, do domu Boga Jakuba; a On nas pouczy o swoich drogach, bo chcemy chodzić Jego ścieżkami’. Z Syjonu bowiem wychodzić będzie prawo, a słowo Jehowy z Jeruzalem. [4] I na pewno przeprowadzi sąd wśród narodów oraz uporządkuje stosunki dotyczące wielu ludów. I trzeba będzie przekuć miecze na lemiesze, a włócznie na nożyce ogrodnicze. Naród nie podniesie miecza przeciw narodowi ani się już nie będą uczyć wojowania”.

Przede wszystkim musimy przyznać, że nasz Stwórca, Jehowa Bóg, ma prawo pouczać nas „o swoich drogach”, które — jak pisze Izajasz — są ‛wyższe od dróg naszych’ (Izajasza 55:9). Wielu ludziom, zwłaszcza pewnym siebie przywódcom światowym, trudno się z tym pogodzić. Uważają, że tylko ich drogi są słuszne. Nie doprowadziły ich jednak do ogólnoświatowego pokoju i rozbrojenia, a to wyraźnie dowodzi, że daremne byłoby dalsze podążanie za nimi w tym samym kierunku.

Po drugie niezbędne jest szczere pragnienie dostosowania się do praw Bożych, gdyż ludzie ukazani w tej wizji mówią: „Chcemy chodzić Jego ścieżkami”. Tylko wtedy będzie można na skalę światową przekuć miecze na lemiesze, a włócznie na nożyce ogrodnicze. Jak osiągnąć ów upragniony cel?

Pouczenia od Boga

Wielu ludzi ma Biblię — księgę, która zawiera pouczenia od Jehowy Boga. Ale nie wystarczy ją mieć. Izajasz mówi, że prawo i słowa Jehowy wychodzą z „Jeruzalem”. Co to znaczy? Za czasów proroka owo literalne miasto było ośrodkiem władzy królewskiej, uznawanej przez wszystkich wiernych Izraelitów (Izajasza 60:14). Później, za życia apostołów Jezusa Chrystusa, stanowiło centralny punkt, z którego wychodziły wskazówki od działającego tam chrześcijańskiego ciała kierowniczego (Dzieje Apostolskie 15:2; 16:4).

Oznajmia, że „góra domu Jehowy zostanie trwale umocniona wyżej od gór” i będzie „wyniesiona ponad pagórki”. W starożytności na niektórych szczytach i wzgórzach uprawiano praktyki bałwochwalcze lub wznoszono sanktuaria fałszywych bóstw. Kiedy król Dawid sprowadził świętą Arkę do namiotu, który rozbił w Jeruzalem na górze Syjon około 760 metrów nad poziomem morza, najwidoczniej działał pod kierownictwem Bożym. Później zbudowano wielką świątynię Jehowy na górze Moria i cały ten obszar zaczęto nazywać „Syjonem”. Stojący tam przybytek górował nad okolicznymi ośrodkami kultów pogańskich. Samo Jeruzalem też określano mianem „świętej góry” Jehowy. W ten sposób stale było wywyższane Jego wielbienie (Izajasza 8:18; 66:20).

W dobie dzisiejszej wielbienie Jehowy Boga wzbiło się wysoko niczym symboliczna góra. Każdy może to dostrzec, gdyż dokonało czegoś, co nie udało się żadnej innej religii. Czego? Zjednoczyło wszystkich czcicieli Jehowy, którzy ochoczo przekuli swoje miecze na lemiesze i nie szkolą się już do wojny. Nie dzielą ich bariery rasowe ani narodowościowe. Tworzą lud, który żyje w jedności i braterstwie, mimo że jest rozproszony po różnych krajach świata (Psalm 33:12).