Sposobność do rozszerzenia swej władzy dostrzegła Zenobia w roku 269, gdy w Egipcie pojawił się uzurpator zbuntowany przeciw Rzymowi. Jej armia szybko wkroczyła do Egiptu, stłumiła rebelię i zajęła kraj. Sama Zenobia obwołała się królową Egiptu i zaczęła bić własne monety. Jej królestwo rozciągało się teraz od Nilu po Eufrat. W tym okresie swego życia występowała więc w roli „króla południa” z biblijnego proroctwa Daniela, panowała bowiem nad obszarem położonym na południe od ojczyzny Daniela (Daniela 11:25, 26). Podbiła też znaczną część Azji Mniejszej.

Cesarz ‛pobudza swe serce’ przeciw Zenobii

W roku 270 n.e. cesarzem Rzymu został Aurelian. Jego legiony skutecznie odpierały najazdy barbarzyńców na północy i trzymały ich w ryzach. W roku 271 Aurelian — występujący teraz w charakterze „króla północy” z proroctwa Daniela — ‛pobudził swoją moc oraz swe serce przeciw królowi południa’, reprezentowanemu przez Zenobię (Daniela 11:25a). Cesarz przerzucił część swych wojsk bezpośrednio do Egiptu, a główne siły poprowadził na wschód przez Azję Mniejszą.

Król południa — twór, na czele którego stała Zenobia — ‛we wzburzeniu przygotował się’ do walki z Aurelianem, „mając wojsko nader wielkie i potężne”, dowodzone przez Zabdasa i Zabbaja (Daniela 11:25b). Ale Aurelian najpierw zajął Egipt, a dopiero później wyruszył do Azji Mniejszej i Syrii. Zenobia poniosła porażkę pod Emesą (obecnie Homs) i wycofała się do Palmyry.

Podczas oblężenia Palmyry królowa Zenobia postanowiła uciec z synem do Persji i sprowadzić pomoc, lecz Rzymianie schwytali ją nad Eufratem. W roku 272 Palmyreńczycy się poddali. Aurelian okazał im łaskę, wziął jednak ogromny łup, w tym bożka ze świątyni słońca, i wrócił do Rzymu. Cesarz oszczędził Zenobię i w roku 274 uczynił z niej główną atrakcję w swym pochodzie tryumfalnym przez Rzym. Resztę życia Zenobia spędziła jako rzymska matrona.

Pustynne miasto obraca się w ruinę

Kilka miesięcy po zdobyciu Palmyry przez Aureliana jej mieszkańcy wycięli w pień pozostawiony tam garnizon rzymski. Kiedy cesarz dowiedział się o rebelii, natychmiast rozkazał swym żołnierzom powrócić i tym razem wywrzeć na zbuntowanej ludności okrutną zemstę. Tych, którzy ocaleli z bezlitosnej rzezi, wzięto do niewoli. Dumne miasto splądrowano i doszczętnie zburzono. Tak oto tętniąca życiem metropolia stała się tym, czym była poprzednio — „Tadmorem na pustkowiu”.

Gdy Zenobia przeciwstawiła się Rzymowi, ona sama oraz cesarz Aurelian nieświadomie wystąpili w roli „króla południa” i „króla północy”, spełniając część szczegółowego proroctwa zapisanego jakieś 800 lat wcześniej przez proroka Jehowy (Daniela, rozdział 11). Dzięki swej barwnej osobowości Zenobia zyskała podziw wielu ludzi. Najważniejsze jest jednak to, że reprezentowała pewien twór polityczny zapowiedziany w proroctwie Daniela. Panowała nie dłużej niż pięć lat. Palmyra, stolica jej królestwa, jest dziś zaledwie wioską. Nawet potężne cesarstwo rzymskie już dawno przeminęło i ustąpiło miejsca współczesnym królestwom. Co im przyniesie przyszłość? Ich losy też potoczą się tak, jak to zapowiadają proroctwa biblijne (Daniela 2:44).