Ale co to?! Obok przemknął jakiś ogromny cień — jakaś żywa istota. Podpłynęła do Jonasza i rzuciła się na niego. Rozwarła swą wielką paszczę i go połknęła!

Jonasz uznał, że to już naprawdę koniec. A jednak nie. Nie został rozszarpany, ciężko pokaleczony, ani nawet się nie dusił. Ku swemu zdziwieniu nadal żył, choć znajdował się w miejscu, które przecież powinno się stać jego grobem. Proroka powoli ogarniało coraz większe zdumienie. Nie ulegało wątpliwości, że to jego Bóg, Jehowa, „posłał wielką rybę, aby połknęła Jonasza” (Jonasza 1:17)c.

Minuty zmieniały się w godziny. W tej najmroczniejszej ciemności, jakiej kiedykolwiek doświadczył, Jonasz pozbierał swe myśli i zaczął się modlić do Jehowy Boga. Modlitwa ta w całości została utrwalona w drugim rozdziale Księgi Jonasza i wiele nam mówi o tym proroku. Na przykład częste odwołania do Psalmów wskazują, że świetnie znał natchnione Pisma. W słowach Jonasza widać też serdeczne uczucie wdzięczności. Na zakończenie prorok wyznał: „Z głosem dziękczynienia złożę ci ofiarę. Spełnię, co ślubowałem. Wybawienie należy do Jehowy” (Jonasza 2:9).

Jonasz przekonał się, że Jehowa potrafi wybawić każdego, zawsze i wszędzie. Bóg odnalazł swego udręczonego sługę nawet „we wnętrzu ryby” i go ocalił (Jonasza 1:17). Tylko On mógł przez trzy dni i trzy noce utrzymać człowieka przy życiu w brzuchu ogromnej ryby. Dlatego warto i dzisiaj pamiętać, że Jehowa to ‛Bóg, w którego ręku jest nasz dech’ (Daniela 5:23). Jemu zawdzięczamy każdy nasz oddech, a więc i nasze istnienie. Czy budzi to w nas wdzięczność? Czyż zatem nie powinniśmy być Mu posłuszni?

A co z Jonaszem? Czy nauczył się wyrażać wdzięczność Jehowie przez okazywanie Mu posłuszeństwa? Oczywiście. Po trzech dniach i trzech nocach ryba dopłynęła do samego brzegu i „wypluła Jonasza na suchy ląd” (Jonasza 2:10). Wyobraź sobie — po tym wszystkim prorok nawet nie musiał płynąć do brzegu! Rzecz jasna, gdziekolwiek to było, potrzebował jakoś wydostać się z plaży. Po niedługim czasie jego wdzięczność została poddana próbie. Księga Jonasza 3:1, 2 donosi: „Potem po raz drugi doszło do Jonasza słowo Jehowy, mówiące: ‚Wstań, idź do Niniwy, wielkiego miasta, i ogłaszaj jej to obwieszczenie, które ci oznajmiam’”. Jak zareagował Jonasz?

Niesamowite wypadki zdarzają się nawet bez Boskiej interwencji. Jak wynika z doniesień, w roku 1758 pewien marynarz wypadł na Morzu Śródziemnym za burtę i został połknięty przez rekina. W kierunku ryby wystrzelono z działa. Trafiona pociskiem, wypluła marynarza, którego wyciągnięto z wody tylko lekko rannego. Jeśli historia ta jest prawdziwa, to z pewnością też niezwykła, wręcz zdumiewająca, ale nie można tu mówić o cudzie. Czyż zatem Bóg nie mógł użyć swej mocy w znacznie bardziej spektakularny sposób?

Sceptycy twierdzą również, że nikt nie mógłby przetrwać wewnątrz ryby przez trzy dni, bo prędzej by się udusił. Ale skoro nawet człowiek potrafił wymyślić zbiorniki ze sprężonym powietrzem, dzięki którym może oddychać pod wodą przez dłuższy czas, to czy Bóg nie mógł wykorzystać swej nieskończenie większej mocy i mądrości, aby zapewnić Jonaszowi swobodne oddychanie i utrzymać go przy życiu? Przy pewnej okazji jeden z aniołów Jehowy powiedział do Marii, matki Jezusa, że „u Boga żadne oznajmienie nie będzie niemożliwe” (Łukasza 1:37).