3. Co wskazuje na to, iż proroctwo Malachiasza zostało spisane po roku 443 p.n.e.?

³ Kiedy zostało spisane to proroctwo? Gdy władzę sprawował namiestnik, a więc w okresie odbudowy Jerozolimy po 70-letnim spustoszeniu Judy (Malach. 1:8). Ale który namiestnik? Ponieważ wspomniano o służbie świątynnej, nie powiedziano zaś ani słowa o odbudowie świątyni, ukończonej za czasów namiestnika Zerubbabela, musiało to nastąpić później. Biblia wymienia jeszcze tylko jednego namiestnika z tego okresu, a mianowicie Nehemiasza. Czy proroctwo to pasuje do jego czasów? Księga Malachiasza nic nie mówi o odbudowie Jerozolimy i jej murów, a to wyklucza początkowy okres urzędowania Nehemiasza. Obszernie natomiast opisuje wykroczenia kapłanów, co odpowiada stosunkom panującym w czasie, gdy Nehemiasz po raz drugi przybył do Jerozolimy z Babilonu, dokąd wezwał go Artakserkses w 32 roku swego królowania, czyli w roku 443 p.n.e. (Malach. 2:1; Nehem. 13:6). Podobne do siebie fragmenty ksiąg Malachiasza i Nehemiasza wskazują, że omawiane proroctwo powstało właśnie w tym okresie (Malach. 2:4-8, 11, 12 — Nehem. 13:11, 15, 23-26; Malach. 3:8-10 — Nehem. 13:10-12).

8. Jak kapłani splugawili stół Jehowy i dlaczego spadnie na nich przekleństwo?

⁸ Teraz Jehowa zwraca się bezpośrednio do ‛kapłanów, którzy gardzą jego imieniem’. Ponieważ próbują się bronić, Jehowa wskazuje na ich ślepe, kulawe i chore zwierzęta ofiarne, po czym pyta: Czy namiestnik przyjąłby coś takiego? Jehowa nie znajduje w nich upodobania. Jego imię ma być wywyższane między narodami, a ci ludzie Go bezczeszczą, mówiąc: „Stół Jehowy jest splugawiony”. Spadnie na nich przekleństwo, ponieważ przebiegle wykręcali się od spełnienia swych ślubów, składając bezwartościowe ofiary. „Ja bowiem jestem wielkim Królem — rzekł Jehowa Zastępów — a moje imię będzie budzić lęk między narodami” (1:6, 12, 14).