Wydaje się, że w późniejszym okresie Żydzi nie ograniczali się do stosowania rózgi, ale używali też bicza (Heb 11:36). Biczowanie to surowsza forma kary niż bicie rózgami i chociaż w czasach, gdy na ziemi przebywał Jezus, było usankcjonowane prawnie, nie miało podstaw w Prawie Mojżeszowym (Mt 10:17; 23:34). W Misznie, która jest zapisem tradycji ustnej, tak opisano biczowanie:

„Ręce przywiązane ma do słupa, jedną po każdej stronie. Urzędnik synagogi zadziera mu ubranie aż po szyję — jeśli jest wystrzępione lub rozprute, to nie szkodzi — i obnaża jego pierś, a za nim kładzie kamień. Urzędnik staje na kamieniu z rzemieniem z cielęcej skóry w ręku. Rzemień rozdziela się na dwa pasma, a dalej na cztery, a przymocowany jest z góry i z dołu dwoma cienkimi paskami (ze skóry osła).

„Uchwyt bicza miał długość równą szerokości dłoni, a rzemień miał szerokość taką jak dłoń. Jego koniec sięgał brzucha (skazańca). Jedną trzecią uderzeń wymierzano mu z przodu (w pierś), a dwie trzecie z tyłu. Nie uderzano go, gdy stał lub siedział, ale tylko w postawie schylonej, jako że jest powiedziane: ‚Sędzia każe go położyć’ (Pwt 25, 2). Kat bił go jedną ręką z całej siły (...).

„Jeśli dana osoba skona pod uderzeniami, człowiek wymierzający chłostę wolny jest od odpowiedzialności, jeśli jednak wymierzył większą ilość razów, niż była wyznaczona, i wskutek tego osoba zmarła, kat zostaje wygnany do miasta ucieczki”.

„Ile uderzeń należy odmierzyć? Czterdzieści minus jedno; jako że jest powiedziane: ‚W liczbie czterdziestu uderzeń’ (Pwt 25, 2 i nast.), chodzi więc o liczbę bliską czterdziestu” (Makkot 3:12-14, 10; A. Cohen, Talmud, tłum. R. Gromacka, Warszawa 1995, ss. 324, 325).

Oprócz rózg Rzymianie używali też bicza. Ofiarę ‛rozciągano’, zapewne przywiązując jej ręce rzemieniami do słupa (Dz 22:25, 29). Liczba wymierzonych uderzeń zależała od dowódcy. Kara biczowania zwykle poprzedzała zawieszenie kogoś na palu. W Biblii powiedziano, że gdy Piłat uległ żądaniom Żydów, aby przybić Jezusa do pala, i wydał im Barabasza, to „wziął Jezusa i go ubiczował” (Jn 19:1; Mt 20:19). Czasami Rzymianie używali bicza podczas ‛przesłuchania’, by wydobyć od ofiary przyznanie się do winy lub jakieś informacje (Dz 22:24, 25). Na „biczować” tłumaczy się dwa greckie czasowniki: mastigòo (Mt 10:17) i mastízo (Dz 22:25). Oba są spokrewnione z wyrazem mástiks, który może oznaczać w sensie dosłownym „biczowanie” (Dz 22:24; Heb 11:36), a w przenośnym — „ciężkie dolegliwości” (lub „ciężką chorobę”) (Mk 3:10; 5:34). Prawo nie pozwalało jednak na biczowanie obywatela rzymskiego. Przepisy lex Valeria i lex Porcia, ustanowione w różnych latach pomiędzy r. 509 a 195 p.n.e., zwalniały obywateli rzymskich od kary biczowania: lex Valeria po odwołaniu się do ludu, a lex Porcia bez konieczności takiego odwołania.