Na twierdzenie faryzeuszy, iż Mojżesz dopuścił rozwody, nakazując wręczać „list rozwodowy”, Jezus odrzekł: „Mojżesz pozwolił wam odprawiać swoje żony ze względu na zatwardziałość serc waszych, ale od początku tak nie było. A powiadam wam: Ktokolwiek by odprawił żonę swoją, z wyjątkiem przyczyny wszeteczeństwa [„rozpusty”, NW], i poślubił inną, cudzołoży” (Mateusza 19:3-9).

Rozwód w Prawie Mojżeszowym

Przed nadaniem Prawa Mojżeszowego stosunki małżeńskie pogorszyły się do tego stopnia, że Jehowa ze względu na zatwardziałość serc Izraelitów dopuścił rozwody (5 Mojżeszowa 24:1). Bóg nie chciał, by nadużywali oni tego prawa i odprawiali żony z powodu drobnych uchybień, o czym świadczy dane przez Niego przykazanie co do miłowania bliźniego jak samego siebie (3 Mojżeszowa 19:18). Nawet wystawianie świadectwa rozwodowego mogło jeszcze zapobiec rozpadowi małżeństwa, ponieważ przed wypisaniem takiego dokumentu mąż ubiegający się o rozwód musiał między innymi zasięgnąć rady wyznaczonych mężczyzn, którzy starali się wtedy uratować związek. Nadane przez Boga prawo w żadnym wypadku nie upoważniało do rozejścia się z żoną „dla każdej przyczyny” (Mateusza 19:3).

Jednakże koniec końców Izraelici nie postępowali w duchu tego prawa i dla zwykłego kaprysu wynajdywali rozmaite powody, by wykorzystać ów przepis do uzyskiwania rozwodów. Przed upływem V wieku p.n.e. zdradziecko postępowali z żonami swej młodości, odprawiając je z najróżniejszych przyczyn. Jehowa dobitnie oświadczył Izraelitom, że nienawidzi rozwodów (Malachiasza 2:14-16, Biblia poznańska). Właśnie taki jest kontekst słów Jezusa potępiających rozwiązywanie małżeństw, praktykowane przez współczesnych mu Żydów.