11. (a) Kto powinien być dla nas największym autorytetem, jeśli chcemy ustalić zastosowanie wyrażenia he geneá haúte? (b) W jaki sposób ów autorytet posługiwał się tym określeniem?

¹¹ Oczywiście chrześcijanie zgłębiający owo zagadnienie biorą pod uwagę głównie to, w jakim znaczeniu greckim wyrażeniem he geneá haúte, czyli „to pokolenie”, posłużyli się natchnieni pisarze Ewangelii, przytaczając słowa Jezusa. Jezus konsekwentnie używał go w sensie negatywnym. Na przykład nazwał żydowskich przywódców religijnych „wężami, pomiotem żmijowym” i dodał, iż „to pokolenie” czeka sąd Gehenny (Mateusza 23:33, 36). Ale czy ów wyrok ograniczał się tylko do obłudnych przywódców duchowych? Bynajmniej. Uczniowie Jezusa kilkakrotnie słyszeli, jak niezmiennie stosował sformułowanie „to pokolenie” w daleko szerszym znaczeniu. W jakim?

13. Kogo w obecności uczniów Jezus zdemaskował i potępił jako „niegodziwe pokolenie”?

¹³ Kiedy nieco później w tym samym 31 roku Jezus wyruszył ze swymi uczniami w drugą podróż ewangelizacyjną po Galilei, „niektórzy uczeni w piśmie i faryzeusze” domagali się od niego jakiegoś znaku. Jezus oświadczył zarówno im, jak i zgromadzonym tłumom: „Pokolenie niegodziwe i cudzołożne stale szuka znaku, ale żaden znak nie będzie mu dany oprócz znaku Jonasza proroka. Bo tak jak Jonasz był w brzuchu ogromnej ryby trzy dni i trzy noce, tak Syn człowieczy będzie w sercu ziemi trzy dni i trzy noce. (...) Tak właśnie będzie też z tym niegodziwym pokoleniem” (Mateusza 12:38-46). Oczywiście sformułowanie „to niegodziwe pokolenie” odnosiło się do „tłumów” i ich przywódców religijnych — do ludzi, którzy nigdy nie pojęli, że ów znak wypełnił się z chwilą śmierci i zmartwychwstania Jezusa.d