„Nie znacie ani dnia, ani godziny”

1-3. (a) Jakie sytuacje ilustrują myśl kryjącą się w dwóch przypowieściach Jezusa? (b) Na jakie pytania musimy odpowiedzieć?

WYOBRAŹ sobie, że wysoki rangą urzędnik prosi cię, abyś zawiózł go na ważne spotkanie. Ale kilka minut przed wyjazdem zauważasz, że masz za mało paliwa. Musisz szybko zatankować. Kiedy to robisz, na umówionym miejscu zjawia się urzędnik. Rozgląda się wokół, ale cię nie znajduje. Nie może czekać, więc prosi o podwiezienie inną osobę. Wkrótce wracasz i zdajesz sobie sprawę, że ów człowiek już pojechał. Jak byś się czuł?

² A teraz wyobraź sobie, że to ty jesteś urzędnikiem i wybrałeś trzech kompetentnych ludzi do załatwienia jakiejś ważnej sprawy. Wyjaśniasz im, na czym polega zadanie, i wszyscy trzej chętnie się go podejmują. Jakiś czas później wracasz i widzisz, że swą pracę wykonało tylko dwóch z nich. Co gorsza, ten trzeci szuka wymówek. A tak naprawdę nawet nie zaczął nic robić. Jak byś się czuł?

³ Jezus w przypowieściach o dziewicach i o talentach w analogiczny sposób zilustrował, dlaczego w czasie końca niektórzy namaszczeni chrześcijanie okażą się wierni i roztropni, a inni nie (Mat. 25:1-30)a. Kluczową myśl podkreślił słowami: „Dlatego stale czuwajcie, gdyż nie znacie ani dnia, ani godziny” — czyli czasu, kiedy wykona Boży wyrok na szatańskim świecie (Mat. 25:13). Ta rada ma zastosowanie również dzisiaj. Jakie korzyści możemy odnieść, gdy zgodnie z zachętą Jezusa pozostajemy czujni? Kto w przeszłości okazał się gotowy i mógł zostać ocalony? I co musimy robić, aby wciąż zachowywać czujność?