1. Jak Chrystus powierzył uczniom swoją „majętność”?

ZANIM w 33 roku n.e. Chrystus opuścił swych naśladowców i wstąpił do nieba, „powierzył im swoją majętność”. Oznaczało to między innymi, że mieli go zastąpić jako „ambasadorzy”, podjąć zapoczątkowane przez niego dzieło głoszenia i rozszerzyć je „aż do najodleglejszego miejsca na ziemi”. Przed samym odejściem dał im polecenie, aby ‛pozyskiwali uczniów wśród ludzi ze wszystkich narodów’. A czy są dowody, że interesował go sposób wykonania tego zadania? Oczywiście! (Mat. 25:14; 2 Kor. 5:20; Dzieje 1:8; Mat. 28:19).

PAN I JEGO NIEWOLNIK

4. Jak Chrystus ‛wybrał się za granicę’ i „po długim czasie” powrócił?

⁴ Pewnego razu Jezus przyrównał siebie do człowieka, „który wybierając się za granicę zwołał swych niewolników i powierzył im swoją majętność”. Następnie dodał: „Po długim czasie pan tych niewolników przybył i rozliczył się z nimi” (Mat. 25:14, 19). W roku 33 n.e. Chrystus „udał się do nieba”, gdzie zasiadł „po prawicy Bożej” (1 Piotra 3:22). „Po długim czasie”, to znaczy po objęciu władzy w roku 1914, wyruszył „na podbój między swoich nieprzyjaciół”, rozpoczynając go od strącenia na ziemię Szatana i jego demonów (Ps. 110:1, 2; Obj. 12:7-9). Następnie zainteresował się swymi niewolnikami. Nadeszła pora, by się z nimi rozliczyć. Jeszcze wyraźniej się okazało, że czynnie im przewodzi.