¹³ W równoległej przypowieści o talentach Jezus oświadczył, że po długim czasie pan przybył, aby się rozliczyć ze swymi niewolnikami. Tym, którzy okazali się wierni, powiedział: ‛Byliście wierni w nielicznych rzeczach, ustanowię was nad wieloma. Wejdźcie do radości swego pana’. Natomiast o niewiernym niewolniku rzekł: „Zostanie [mu] odebrane nawet to, co ma. A nieużytecznego niewolnika wyrzućcie na zewnątrz do ciemności” (Mateusza 25:21-23, 29, 30).

14. Czego Jezus oczekiwał od swych namaszczonych duchem niewolników?

¹⁴ W roku 1914, gdy dobiegły końca „czasy wyznaczone narodom”, Chrystus otrzymał władzę królewską; stało się to rzeczywiście po długim czasie, trwającym prawie 19 stuleci (Łukasza 21:24). Wkrótce potem Jezus „przybył i rozliczył się” ze swymi niewolnikami, to znaczy chrześcijanami namaszczonymi duchem (Mateusza 25:19). Czego oczekiwał od nich zbiorowo i od każdego z osobna? Zarządca w dalszym ciągu miał takie samo zadanie jak w I wieku. Chrystus powierzył talenty „każdemu stosownie do jego zdolności” i spodziewał się współmiernych do tego wyników (Mateusza 25:15). Miała tu zastosowanie reguła z Listu 1 do Koryntian 4:2: ‛Czego w tym wypadku oczekuje się od zarządcy, to tego, żeby się okazał wierny’. Obracanie otrzymanymi talentami polegało na wiernym występowaniu w roli ambasadorów Bożych, pozyskiwaniu uczniów oraz udostępnianiu im prawd duchowych (2 Koryntian 5:20).

21. (a) Kogo Chrystus zastał przy rozdzielaniu pokarmu duchowego i jak ich wynagrodził? (b) Co czekało na wiernego niewolnika i jego Ciało Kierownicze?

²¹ Kiedy w roku 1918 Jezus Chrystus dokonał przeglądu tych, którzy się podawali za jego niewolników, znalazł międzynarodową grupę chrześcijan publikujących prawdy biblijne zarówno na użytek zboru, jak i do służby kaznodziejskiej poza nim. W roku 1919 wypadki faktycznie potoczyły się zgodnie z zapowiedzią z Ewangelii według Mateusza 24:46, 47: „Szczęśliwy ten niewolnik, jeśli jego pan, przybywszy, znajdzie go tak czyniącego. Zaprawdę, powiadam wam: Ustanowi go nad całą swoją majętnością”. Prawdziwi chrześcijanie weszli do radości swego Pana. Okazali się ‛wierni w nielicznych rzeczach’, toteż Pan ustanowił ich „nad wieloma” (Mateusza 25:21). Wierny niewolnik i jego Ciało Kierownicze byli na swoim miejscu, gotowi do większych zadań. Powinniśmy naprawdę cieszyć się z takiego obrotu sprawy, gdyż ofiarna praca wiernego niewolnika i jego Ciała Kierowniczego przynosi lojalnym chrześcijanom wielki pożytek.